شاهنامه — بخش 294 از 993

که پرخاشخر نامور صد هزار بسنده نبودند با یک سوار ازین کین بد آمد بافراسیاب ز رستم کجا یابد آرام و خواب چنین گفت رستم بایرانیان کزین جنگ دشمن کند جان زیان هم اکنون ز پیلان و از خواسته همان تخت و آن تاج آراسته ستانم ز چینی بایران دهم بدان شادمان روز فرخ نهم نباشد جز ایرانیان شاد کس پی رخش و ایزد مرا یار بس یکی را ز شگنان و سقلاب و چین نمانم که پی برنهد بر زمین که امروز پیروزی روز ماست بلند آسمان لشکر افروز ماست گر ایدونک نیرو دهد دادگر پدید آورد رخش رخشان هنر برین دشت من گورستانی کنم برومند را شارستانی کنم یکی از شما سوی لشکر شوید بکوشید و با باد همبر شوید بکوبید چون من بجنبم ز جای شما برفرازید سنج و درای زمین را سراسر کنید آبنوس بگرد سواران و آوای کوس بکوبید گوپال و گرز گران چو پولاد را پتک آهنگران از انبوه ایشان مدارید باک ز دریا بابر اندر آرید خاک همه دیده بر مغفر من نهید چو من بر خروشم دمید و دهید بدرید صفهای سقلاب و چین نباید که بیند هوا را زمین وزان جایگه رفت چون پیل مست یکی گرزهٔ گاوپیکر بدست خروشان سوی میمنه راه جست ز لشکر سوی کندر آمد نخست همه میمنه پاک بر هم درید بسی ترگ و سر بد که تن را ندید یکی خویش کاموس بد ساوه نام سرافراز و هر جای گسترده کام بیامد بپیش تهمتن بجنگ یکی تیغ هندی گرفته بچنگ بگردید گرد چپ و دست راست ز رستم همی کین کاموس خواست برستم چنین گفت کای ژنده پیل ببینی کنون موج دریای نیل بخواهم کنون کین کاموس خوار اگر باشدم زین سپس کارزار چو گفتار ساوه برستم رسید بزد دست و گرز گران برکشید بزد بر سرش گرز را پیلتن که جانش برون شد بزاری ز تن برآورد و زد بر سر و مغفرش ندیدست گفتی تنش را سرش بیفگند و رخش از بر او براند ز ساوه بگیتی نشانی نماند درفش کشانی نگونسار کرد و زو جان لشکر پرآزار کرد نبد نیز کس پیش او پایدار همه خاک مغز سر آورد بار پس از میمنه شد سوی میسره غمی گشت لشکر همه یکسره گهار گهانی بدان جایگاه گوی شیرفش با درفش سیاه برآشفت چون ترگ رستم بدید خروشی چو شیر ژیان برکشید بدو گفت من کین ترکان چین بخواهم ز سگزی برین دشت کین برانگیخت اسپ از میان سپاه بیامد بر پیلتن کینه خواه ز نزدیک چون ترگ رستم بدید یکی باد سرد از جگر برکشید بدل گفت پیکار با ژنده پیل چو غوطه است خوردن بدریای نیل گریزی بهنگام با سر بجای به از رزم جستن بنام و برای گریزان بیامد سوی قلبگاه برو بر نظاره ز هر سو سپاه درفش تهمتن میان گروه بسان درخت از بر تیغ کوه همی تاخت رستم پس او چو گرد زمین لعل گشت و هوا لاژورد گهار گهانی بترسید سخت کزو بود برگشتن تاج و تخت برآورد یک بانگ برسان کوس که بشنید آواز گودرز و طوس همی خواست تا کارزاری کند ندانست کین بار زاری کند چه نیکو بود هر که خود را شناخت چرا تا ز دشمن ببایدش تاخت پس او گرفته گو پیلتن که هان چارهٔ گور کن گر کفن یکی نیزه زد بر کمربند اوی بدرید خفتان و پیوند اوی بینداختش همچو برگ درخت که بر شاخ او بر زند باد سخت نگونسار کرد آن درفش کبود تو گفتی گهار گهانی نبود