شاهنامه — بخش 304 از 993

بیامد تن من ز زین برگرفت فرو ماند زان لشکر اندر شگفت چنین گفت لشکر بافراسیاب که چندین سر از جنگ رستم متاب تو آنی که از خاک آوردگاه همی جوش خون اندر آری بماه سلیحست بسیار و مردان جنگ دل از کار رستم چه داری بتنگ ز جنگ سواری تو غمگین مشو نگه کن بدین نامداران نو چنان دان که او یکسر از آهنست اگر چه دلیرست هم یک تنست سخنهای کوتاه زو شد دراز تو با لشکری چارهٔ او را بساز سرش را ز زین اندرآور بخاک ازان پس خود از شاه ایران چه باک نه کیخسرو آباد ماند نه گنج نداریم این زرم کردن برنج نگه کن بدین لشکر نامدار جوانان و شایستهٔ کارزار ز بهر بر و بوم و پیوند خویش زن و کودک خرد و فرزند خویش همه سربسر تن بکشتن دهیم به آید که گیتی بدشمن دهیم چو بشنید افراسیاب این سخن فراموش کرد آن نبرد کهن بفرمود تا لشکر آراستند بکین نو از جای برخاستند ز بوم نیاکان وز شهر خویش یکی تازه اندیشه بنهاد پیش چنین داد پاسخ که من ساز جنگ بپیش آورم چون شود کار تنگ نمانم که کیخسرو از تخت خویش شود شاد و پدرام از بخت خویش سر زابلی را بروز نبرد بچنگ دراز اندر آرم بگرد برو سرکشان آفرین خواندند سرافراز را سوی کین خواندند که جاوید و شادان و پیروز باش بکام دلت گیتی افروز باش سپهبد بسی جنگها دیده بود ز هر کار بهری پسندیده بود یکی شیر دل بود فرغار نام قفس دیده و جسته چندی ز دام ز بیگانگان جای پردخته کرد بفرغار گفت ای گرانمایه مرد هم اکنون برو سوی ایران سپاه نگه کن بدین رستم رزمخواه سواران نگه کن که چنداند و چون که دارد برین بوم و بر رهنمون وزان نامداران پرخاشجوی ببینی که چنداند و بر چند روی ز گردان پهلومنش چند مرد که آورد سازند روز نبرد چو فرغار برگشت و آمد براه بکارآگهی شد بایران سپاه غمی شد دل مرد پرخاشجوی ببیگانگان ایچ ننمود روی فرستاد و فرزند را پیش خواند بسی راز بایسته با او براند بشیده چنین گفت کای پر خرد سپاه تو تیمار تو کی خورد چنین دان که این لشکر بی شمار که آمد برین مرز چندین هزار سپهدارشان رستم شیر دل که از خاک سازد بشمشیر گل گو پیلتن رستم زابلیست ببین تا مر او را هم آورد کیست چو کاموس و منشور و خاقان چین گهار و چو گرگوی با آفرین دگر کندر و شنگل آن شاه هند سپاهی ز کشمیر تا پیش سند بنیروی این رستم شیر گیر بکشتند و بردند چندی اسیر چهل روز بالشکر آویز بود گهی رزم و گه بزم و پرهیز بود سرانجام رستم بخم کمند ز پیل اندر آورد و بنهاد بند سواران و گردان هر کشوری ز هر سو که بود از بزرگان سری بدین کشور آمد کنون زین نشان همان تاجداران گردنکشان من ایدر نمانم بسی گنج و تخت که گردان شدست اندرین کار سخت کنون هرچ گنجست و تاج و کمر همان طوق زرین و زرین سپر فرستم همه سوی الماس رود نه هنگام جامست و بزم و سرود هراسانم از رستم تیز چنگ تن آسان که باشد بکام نهنگ بمردم نماند بروز نبرد نپیچد ز بیم و ننالد ز درد ز نیزه نترسد نه از تیغ تیز برآرد ز دشمن همی رستخیز تو گفتی که از روی وز آهنست نه مردم نژادست کهرمنست سلیحست چندان برو روز کین که سیر آمد از بار پشت زمین زره دارد و جوشن و خود و گبر بغرد بکردار غرنده ابر