شاهنامه — بخش 306 از 993

همه مرز را رنج زویست و بس تو باش اندرین کار فریادرس گر او را بدست تو آید زمان شود رام روی زمین بی گمان من از پادشاهی آباد خویش نه برگیرم از رنج یک رنج بیش دگر نیمه دیهیم و گنج آن تست که امروز پیگار و رنج آن تست نهادند بر نامه بر مهر شاه چو برزد سر از برج خرچنگ ماه کمر بست شیده ز پیش پدر فرستاده او بود و تیمار بر بکردار آتش ز بیم گزند بیامد بنزدیک پولادوند برو آفرین کرد و نامه بداد همه کار رستم برو کرد یاد که رستم بیامد ز ایران بجنگ ابا او سپاهی بسان پلنگ ببند اندر آورد کاموس را چو خاقان و منشور و فرطوس را اسیران بسیار و پیلان رمه فرستاد یکسر بایران همه کنارنگ و جنگ آورانرا بخواند ز هر گونه ای داستانها براند بدیشان بگفت انچ در نامه بود جهانگیر برنا و خودکامه بود بفرمود تا کوس بیرون برند سراپردهٔ او به هامون برند سپاه انجمن شد بکردار دیو برآمد ز گردان لشکر غریو درفش از پس و پیش پولادوند سپردار با ترکش و با کمند فرود آمد از کوه و بگذاشت آب بیامد بنزدیک افراسیاب پذیره شدندش یکایک سپاه تبیره برآمد ز درگاه شاه ببر در گرفتش جهاندیده مرد ز کار گذشته بسی یاد کرد بگفت آنک تیمار ترکان ز کیست سرانجام درمان این کار چیست خرامان بایوان خسرو شدند برای و باندیشهٔ نو شدند سخن راند هر گونه افراسیاب ز کار درنگ و ز بهر شتاب ز خون سیاوش که بر دست اوی چه آمد ز پرخاش وز گفت و گوی ز خاقان و منشور و کاموس گرد گذشته سخنها همه برشمرد بگفت آنک این رنجم از یک تنست که او را پلنگینه پیراهنست نیامد سلیحم بدو کارگر بران ببر و آن خود و چینی سپر بیابان سپردی و راه دراز کنون چارهٔ کار او را بساز پر اندیشه شد جان پولادوند که آن بند را چون شود کاربند چنین داد پاسخ بافراسیاب که در جنگ چندین نباید شتاب گر آنست رستم که مازندران تبه کرد و بستد بگرز گران بدرید پهلوی دیو سپید جگرگاه پولاد غندی و بید مرا نیست پایاب با جنگ اوی نیارم ببد کردن آهنگ اوی تن و جان من پیش رای تو باد همیشه خرد رهنمای تو باد من او را بر اندیشه دارم بجنگ بگردش بگردم بسان پلنگ تو لشکر برآغال بر لشکرش بانبوه تا خیره گردد سرش مگر چاره سازم و گر نی بدست بر و یال او را نشاید شکست ازو شاد شد جان افراسیاب می روشن آورد و چنگ و رباب بدانگه که شد مست پولادوند چنین گفت با او ببانگ بلند که من بر فریدون و ضحاک و جم خور و خواب و آرام کردم دژم برهمن بترسد ز آواز من وزین لشکر گردن افراز من من این زابلی را بشمشیر تیز برآوردگه بر کنم ریز ریز چو بنمود خورشید تابان درفش معصفر شد آن پرنیان بنفش تبیره برآمد ز درگاه شاه بابر اندر آمد خروش سپاه بپیش سپه بود پولادوند بتن زورمند و ببازو کمند چو صف برکشیدند هر دو سپاه هوا شد بنفش و زمین شد سیاه تهمتن بپوشید ببر بیان نشست از بر ژنده پیل ژیان برآشفت و بر میمنه حمله برد ز ترکان بیفگند بسیار گرد ازان پس غمی گشت پولادوند ز فتراک بگشاد پیچان کمند برآویخت با طوس چون پیل مست کمندی ببازوی گرزی بدست کمربند بگرفت و او را ز زین برآورد و آسان بزد بر زمین