شاهنامه — بخش 312 از 993

نشایدش کردن بخنجر تباه بدین سانش زنده برم نزد شاه بینداخت رستم کیانی کمند همی خواست کرد سرش را ببند چو گور دلاور کمندش بدید شد از چشم او در زمان ناپدید بدانست رستم که آن نیست گور ابا او کنون چاره باید نه زور جز اکوان دیو این نشاید بدن ببایستش از باد تیغی زدن بشمشیر باید کنون چاره کرد دواندین خون بران چرم زرد ز دانا شنیدم که این جای اوست که گفتند بستاند از گور پوست همانگه پدید آمد از دشت باز سپهبد برانگیخت آن تند تاز کمان را بزه کرد و از باد اسپ بینداخت تیری چو آذر گشسپ همان کو کمان کیان درکشید دگر باره شد گور ازو ناپدید همی تاخت اسپ اندران پهن دشت چو سه روز و سه شب برو بر گذشت ببش گرفت آرزو هم بنان سر از خواب بر کوههٔ زین زنان چو بگرفتش از آب روشن شتاب به پیش آمدش چشمهٔ چون گلاب فرود آمد و رخش را آب داد هم از ماندگی چشم را خواب داد کمندش ببازوی و ببر بیان بپوشیده و تنگ بسته میان ز زین کیانیش بگشاد تنگ به بالین نهاد آن جناغ خدنگ چراگاه رخش آمد و جای خواب نمدزین برافگند بر پیش آب بدان جایگه خفت و خوابش ربود که از رنج وز تاختن مانده بود چو اکوانش از دور خفته بدید یکی باد شد تا بر او رسید زمین گرد ببرید و برداشتش ز هامون بگردون برافراشتش غمی شد تهمتن چو بیدار شد سر پر خرد پر ز پیکار شد چو رستم بجنبید بر خویشتن بدو گفت اکوان که ای پیلتن یکی آرزو کن که تا از هوا کجات آید افگندن اکنون هوا سوی آبت اندازم ار سوی کوه کجا خواهی افتاد دور از گروه چو رستم بگفتار او بنگرید هوا در کف دیو واژونه دید چنین گفت با خویشتن پیلتن که بد نامبردار هر انجمن گر اندازدم گفت بر کوهسار تن و استخوانم نیاید بکار بدریا به آید که اندازدم کفن سینهٔ ماهیان سازدم وگر گویم او را بدریا فگن بکوه افگند بدگهر اهرمن همه واژگونه بود کار دیو که فریادرس باد گیهان خدیو چنین داد پاسخ که دانای چین یکی داستانی زدست اندرین که در آب هر کو بر آیدش هوش به مینو روانش نبیند سروش بزاری هم ایدر بماند بجای خرامش نیاید بدیگر سرای بکوهم بینداز تا ببر و شیر ببینند چنگال مرد دلیر ز رستم چو بشنید اکوان دیو برآورد بر سوی دریا غریو بجایی بخواهم فگندنت گفت که اندر دو گیتی بمانی نهفت بدریای ژرف اندر انداختش ز کینه خور ماهیان ساختش همان کز هوا سوی دریا رسید سبک تیغ تیز از میان برکشید نهنگان که کردند آهنگ اوی ببودند سرگشته از چنگ اوی بدست چپ و پای کرد آشناه بدیگر ز دشمن همی جست راه بکارش نیامد زمانی درنگ چنین باشد آن کو بود مرد جنگ اگر ماندی کس بمردی بپای پی او زمانه نبردی ز جای ولیکن چنینست گردنده دهر گهی نوش یابند ازو گاه زهر ز دریا بمردی به یکسو کشید برآمد بهامون و خشکی بدید ستایش گرفت آفریننده را رهانیده از بد تن بنده را برآسود و بگشاد بند میان بر چشمه بنهاد ببر بیان کمند و سلیحش چو بفگند نم زره را بپوشید شیر دژم بدان چشمه آمد کجا خفته بود بران دیو بدگوهر آشفته بود نبود رخش رخشان بران مرغزار جهانجوی شد تند با روزگار برآشفت و برداشت زین و لگام بشد بر پی رخش تا گاه شام