شاهنامه — بخش 313 از 993

پیاده همی رفت جویان شکار به پیش اندر آمد یکی مرغزار همه بیشه و آبهای روان بهر جای دراج و قمری نوان گله دار اسپان افراسیاب به بیشه درون سر نهاده بخواب دمان رخش بر مادیانان چو دیو میان گله برکشیده غریو چو رستم بدیدش کیانی کمند بیفگند و سرش اندر آمد به بند بمالیدش از گرد و زین برنهاد ز یزدان نیکی دهش کرد یاد لگامش بسر بر زد و برنشست بران تیز شمشیر بنهاد دست گله هر کجا دید یکسر براند بشمشیر بر نام یزدان بخواند گله دار چون بانگ اسبان شنید سرآسیمه از خواب سر بر کشید سواران که بودند با او بخواند بر اسپ سرافرازشان برنشاند گرفتند هر کس کمند و کمان بدان تا که باشد چنین بدگمان که یارد بدین مرغزار آمدن بنزدیک چندین سوار آمدن پس اندر سواران برفتند گرم که بر پشت رستم بدرند چرم چو رستم شتابندگان را بدید سبک تیغ تیز از میان برکشید بغرید چون شیر و برگفت نام که من رستمم پور دستان سام بشمشیر ازیشان دو بهره بکشت چو چوپان چنان دید بنمود پشت چو باد از شگفتی هم اندر شتاب بدیدار اسپ آمد افراسیاب بجایی که هر سال چوپان گله بران دشت و آن آب کردی یله خود و دو هزار از یل نامدار رسیدند تازان بران مرغزار ابا باده و رود و گردان بهم بدان تا کند بر دل اندیشه کم چو نزدیک آن مرغزاران رسید ز اسپان و چوپان نشانی ندید یکایک خروشیدن آمد ز دشت همه اسپ یک بر دگر برگذشت ز خاک پی رخش بر سرکشان پدید آمد از دور پیدا نشان چو چوپان بر شاه توران رسید بدو باز گفت آن شگفتی که دید که تنها گله برد رستم ز دشت ز ما کشت بسیار و اندر گذشت ز ترکان برآمد یکی گفت و گوی که تنها بجنگ آمد این کینه جوی بباید کشیدن یکایک سلیح که این کار بر ما گذشت از مزیح چنین زار گشتیم و خوار و زبون که یک تن سوی ما گراید بخون همی بفگند نام مردی ز ما بتیغ او براند ز خون آسیا همی بگذراند بیک تن گله نشاید چنین کار کردن یله سپهدار با چار پیل و سپاه پس رستم اندر گرفتند راه چو گشتند نزدیک رستم کمان ز بازو برون کرد و آمد دمان بریشان ببارید چو ژاله میغ چه تیر از کمان و چه پولاد تیغ چو افگنده شد شست مرد دلیر بگرز اندر آمد ز شمشیر شیر همی گرز بارید همچون تگرگ همی چاک چاک آمد از خود و ترگ ازیشان چهل مرد دیگر بکشت غمی شد سپهدار و بنمود پشت ازو بستد آن چار پیل سپید شدند آن سپاه از جهان ناامید پس پشتشان رستم گرزدار دو فرسنگ برسان ابر بهار چو برگشت برداشت پیل و رمه بنه هرچ آمد بچنگش همه بیامد گرازان بران چشمه باز دلش جنگ جویان بچنگ دراز دگر باره اکوان بدو باز خورد نگشتی بدو گفت سیر از نبرد برستی ز دریا و چنگ نهنگ بدشت آمدی باز پیچان بجنگ تهمتن چو بنشید گفتار دیو برآورد چون شیر جنگی غریو ز فتراک بگشاد پیچان کمند بیفگند و آمد میانش به بند بپیچید بر زین و گرز گران برآهیخت چون پتک آهنگران بزد بر سر دیو چون پیل مست سر و مغزش از گرز او گشت پست فرود آمد آن آبگون خنجرش برآهیخت و ببرید جنگی سرش همی خواند بر کردگار آفرین کزو بود پیروزی و زور کین تو مر دیو را مردم بد شناس کسی کو ندارد ز یزدان سپاس هرانکو گذشت از ره مردمی ز دیوان شمر مشمر از آدمی