شاهنامه — بخش 316 از 993

شه نوذر آن طوس لشکرشکن چو رهام و چون بیژن رزم زن همه بادهٔ خسروانی بدست همه پهلوانان خسروپرست می اندر قدح چون عقیق یمن بپیش اندرون لاله و نسترن پریچهرگان پیش خسرو بپای سر زلفشان بر سمن مشک سای همه بزمگه بوی و رنگ بهار کمر بسته بر پیش سالاربار ز پرده درآمد یکی پرده دار بنزدیک سالار شد هوشیار که بر در بپایند ارمانیان سر مرز توران و ایرانیان همی راه جویند نزدیک شاه ز راه دراز آمده دادخواه چو سالار هشیار بشنید رفت بنزدیک خسرو خرامید تفت بگفت آنچ بشنید و فرمان گزید بپیش اندر آوردشان چون سزید بکش کرده دست و زمین را بروی ستردند زاری کنان پیش اوی که ای شاه پیروز جاوید زی که خود جاودان زندگی را سزی ز شهری بداد آمدستیم دور که ایران ازین سوی زان سوی تور کجا خان ارمانش خوانند نام وز ارمانیان نزد خسرو پیام که نوشه زی ای شاه تا جاودان بهر کشوری دسترس بر بدان بهر هفت کشور توی شهریار ز هر بد تو باشی بهر شهر، یار سر مرز توران در شهر ماست ازیشان بما بر چه مایه بلاست سوی شهر ایران یکی بیشه بود که ما را بدان بیشه اندیشه بود چه مایه بدو اندرون کشتزار درخت برآور هم میوه دار چراگاه ما بود و فریاد ما ایا شاه ایران بده داد ما گراز آمد اکنون فزون از شمار گرفت آن همه بیشه و مرغزار به دندان چو پیلان بتن همچو کوه وزیشان شده شهر ارمان ستوه هم از چارپایان و هم کشتمند ازیشان بما بر چه مایه گزند درختان کشته ندرایم یاد بدندان به دو نیم کردند شاد نیاید بدندانشان سنگ سخت مگرمان بیکباره برگشت بخت چو بشنید گفتار فریادخواه بدرد دل اندر بپیچید شاه بریشان ببخشود خسرو بدرد بگردان گردنکش آواز کرد که ای نامداران و گردان من که جوید همی نام ازین انجمن شود سوی این بیشهٔ خوک خورد بنام بزرگ و بننگ و نبرد ببرد سران گرازان بتیغ ندارم ازو گنج گوهر دریغ یکی خوان زرین بفرمود شاه ک بنهاد گنجور در پیشگاه ز هر گونه گوهر برو ریختند همه یک بدیگر برآمیختند ده اسب گرانمایه زرین لگام نهاده برو داغ کاوس نام بدیبای رومی بیاراستند بسی ز انجمن نامور خواستند چنین گفت پس شهریار زمین که ای نامداران با آفرین که جوید بزرم من رنج خویش ازان پس کند گنج من گنج خویش کس از انجمن هیچ پاسخ نداد مگر بیژن گیو فرخ نژاد نهاد از میان گوان پیش پای ابر شاه کرد آفرین خدای که جاوید بادی و پیروز و شاد سرت سبز باد و دلت پر ز داد گرفته بدست اندرون جام می شب و روز بر یاد کاوس کی که خرم بمینو بود جان تو بگیتی پراگنده فرمان تو من آیم بفرمان این کار پیش ز بهر تو دارم تن و جان خویش چو بیژن چنین گفت گیو از کران نگه کرد و آن کارش آمد گران نخست آفرین کرد مر شاه را ببیژن نمود آنگهی راه را بفرزند گفت این جوانی چراست بنیروی خویش این گمانی چراست جوان گرچه دانا بود با گهر ابی آزمایش نگیرد هنر بد و نیک هر گونه باید کشید ز هر تلخ و شوری بباید چشید براهی که هرگز نرفتی مپوی بر شاه خیره مبر آبروی ز گفت پدر پس برآشفت سخت جوان بود و هشیار و پیروز بخت چنین گفت کای شاه پیروزگر تو بر من به سستی گمانی مبر