شاهنامه — بخش 317 از 993

تو این گفته ها از من اندر پذیر جوانم ولیکن باندیشه پیر منم بیژن گیو لشکرشکن سر خوک را بگسلانم ز تن چو بیژن چنین گفت شد شاه شاد برو آفرین کرد و فرمانش داد بدو گفت خسرو که ای پر هنر همیشه بپیش بدیها سپر کسی را کجا چون تو کهتر بود ز دشمن بترسید سبکسر بود بگرگین میلاد گفت آنگهی که بیژن بتوران نداند رهی تو با او برو تا سر آب بند همیش راهبر باش و هم یار مند از آنجا بسیچید بیژن براه کمر بست و بنهاد بر سر کلاه بیاورد گرگین میلاد را همواز ره را و فریاد را برفت از در شاه با یوز و باز بنخچیر کردن براه دراز همی رفت چون پیل کفک افگنان سر گور و آهو ز تن برکنان ز چنگال یوزان همه دشت غرم دریده بر و دل پر از داغ و گرم همه گردن گور زخم کمند چه بیژن چه طهمورث دیوبند تذروان بچنگال باز اندرون چکان از هوا بر سمن برگ خون بدین سان همی راه بگذاشتند همه دشت را باغ پنداشتند چو بیژن به بیشه برافگند چشم بجوشید خونش بتن بر ز خشم گرازان گرازان نه آگاه ازین که بیژن نهادست بر بور زین بگرگین میلاد گفت اندرآی وگرنه ز یکسو بپرداز جای برو تا بنزدیک آن آبگیر چو من با گراز اندر آیم بتیر بدانگه که از بیشه خیزد خروش تو بردار گرز و بجای آر هوش ببیژن چنین گفت گرگین گو که پیمان نه این بود با شاه نو تو برداشتی گوهر و سیم و زر تو بستی مرین رزمگه را کمر چو بیژن شنید این سخن خیره شد همه چشمش از روی او تیره شد ببیشه درآمد بکردار شیر کمان را بزه کرد مرد دلیر چو ابر بهاران بغرید سخت فرو ریخت پیکان چو برگ درخت برفت از پس خوک چون پیل مست یکی خنجر آب داده بدست همه جنگ را پیش او تاختند زمین را بدندان برانداختند ز دندان همی آتش افروختند تو گفتی که گیتی همی سوختند گرازی بیامد چو آهرمنا زره را بدرید بر بیژنا چو سوهان پولاد بر سنگ سخت همی سود دندان او بر درخت برانگیختند آتش کارزار برآمد یکی دود زان مرغزار بزد خنجری بر میان بیژنش بدو نیمه شد پیل پیکر تنش چو روبه شدند آن ددان دلیر تن از تیغ پر خون دل از جنگ سیر سرانشان بخنجر ببرید پست بفتراک شبرنگ سرکش ببست که دندانها نزد شاه آورد تن بی سرانشان براه آورد بگردان ایران نماید هنر ز پیلان جنگی جدا کرده سر بگردون برافگند هر یک چو کوه بشد گاومیش از کشیدن ستوه بداندیش گرگین شوریده رفت ز یک سوی بیشه درآمد چو تفت همه بیشه آمد بچشمش کبود برو آفرین کرد و شادی نمود بدلش اندر آمد ازان کار درد ز بدنامی خویش ترسید مرد دلش را بپیچید آهرمنا بد انداختن کرد با بیژنا سگالش چنین بد نوشته جزین نکرد ایچ یاد از جهان آفرین کسی کو بره بر کند ژرف چاه سزد گر نهد در بن چاه گاه ز بهر فزونی وز بهر نام براه جوان بر بگسترد دام نگر تا چه بد ساخت آن بی وفا مر او را چه پیش آورید از جفا بدو آن زمان مهربانی نمود بخوبی مر او را فراوان ستود چو از جنگ و کشتن بپرداختند نشستنگه رود و می ساختند نبد بیژن آگه ز کردار اوی همی راست پنداشت گفتار اوی چو خوردن زان سرخ می اندکی بگرگین نگه کرد بیژن یکی بدو گفت چون دیدی این جنگ من بدین گونه با خوک آهنگ من