شاهنامه — بخش 318 از 993

چنین داد پاسخ که ای شیرخوی بگیتی ندیدم چو تو جنگجوی بایران و توران ترا یار نیست چنین کار پیش تو دشوار نیست دل بیژن از گفت او شاد شد بسان یکی سرو آزاد شد بیژن چنین گفت پس پهلوان که ای نامور گرد روشن روان برآمد ترا این چنین کار چند بنیروی یزدان و بخت بلند کنون گفتنیها بگویم ترا که من چندگه بوده ام ایدرا چه با رستم و گیو و با گژدهم چه با طوس نوذر چه با گستهم چه مایه هنرها برین پهن دشت که کردیم و گردون بران بر گذشت کجا نام ما زان برآمد بلند بنزدیک خسرو شدیم ارجمند یکی جشنگاهست ز ایدر نه دور به دو روزه راه اندر آید بتور یکی دشت بینی همه سبز و زرد کزو شاد گردد دل رادمرد همه بیشه و باغ و آب روان یکی جایگه از در پهلوان زمین پرنیان و هوا مشکبوی گلابست گویی مگر آب جوی ز عنبرش خاک و ز یاقوت سنگ هوا مشکبوی و زمین رنگ رنگ خم آورده از بار شاخ سمن صنم گشته پالیز و گلبن شمن خرامان بگرد گل اندر تذرو خروشیدن بلبل از شاخ سرو ازین پس کنون تا نه بس روزگار شد چون بهشت آن در و مرغزار پری چهره بینی همه دشت و کوه ز هر سو نشسته بشادی گروه منیژه کجا دخت افراسیاب درفشان کند باغ چون آفتاب همه دخت توران پوشیده روی همه سرو بالا همه مشک موی همه رخ پر از گل همه چشم خواب همه لب پر از می ببوی گلاب اگر ما بنزدیک آن جشنگاه شویم و بتازیم یک روزه راه بگیریم ازیشان پری چهره چند بنزدیک خسرو شویم ارجمند چو گرگین چنین گفت بیژن جوان بجوشیدش آن گوهر پهلوان گهی نام جست اندران گاه کام جوان بد جوانوار برداشت گام برفتند هر دو براه دراز یکی از نوشته دگر کینه ساز میان دو بیشه بیک روزه راه فرود آمد آن گرد لشکر پناه بدان مرغزاران ارمان دو روز همی شاد بودند باباز و یوز چو دانست گرگین که آمد عروس همه دشت ازو شد چو چشم خروس ببیژن پس آن داستان برگشاد وزان جشن و رامش بسی کرد یاد بگرگین چنین گفت پس بیژنا که من پیشتر سازم این رفتنا شوم بزمگه را ببینم ز دور که ترکان همی چون بسیچند سور وز آن جایگه پس بتابم عنان بگردن برآرم ز دوده سنان زنیم آنگهی رای هشیارتر شود دل ز دیدار بیدارتر بگنجور گفت آن کلاه بزر که در بزمگه بر نهادم بسر که روشن شدی زو همه بزمگاه بیاور که ما را کنونست گاه همان طوق کیخسرو و گوشوار همان یارهٔ گیو گوهرنگار بپوشید رخشنده رومی قبای ز تاج اندر آویخت پر همای نهادند بر پشت شبرنگ زین کمر خواست با پهلوانی نگین بیامد بنزدیک آن بیشه شد دل کامجویش پر اندیشه شد بزیر یکی سر وبن شد بلند که تا ز آفتابش نباشد گزند بنزدیک آن خیمهٔ خوب چهر بیامد بدلش اندر افروخت مهر همه دشت ز آوای رود و سرود روان را همی داد گفتی درود منیژه چو از خیمه کردش نگاه بدید آن سهی قد لشکر پناه برخسارگان چون سهیل یمن بنفشه گرفته دو برگ سمن کلاه تهم پهلوان بر سرش درفشان ز دیبای رومی برش بپرده درون دخت پوشیده روی بجوشید مهرش دگر شد به خوی فرستاد مر دایه را چون نوند که رو زیر آن شاخ سرو بلند نگه کن که آن ماه دیدار کیست سیاوش مگر زنده شد گر پریست بپرسش که چون آمدی ایدرا نیایی بدین بزمگاه اندرا