شاهنامه — بخش 32 از 993

بفرمود تا پیش او آمدند همه با دلی کینه جو آمدند به شاهی برو آفرین خواندند زبرجد به تاجش برافشاندند چو جشنی بد این روزگار بزرگ شده در جهان میش پیدا ز گرگ سپهدار چون قارن کاوگان سپهکش چو شیروی و چون آوگان چو شد ساخته کار لشکر همه برآمد سر شهریار از رمه به سلم و به تور آمد این آگهی که شد روشن آن تخت شاهنشهی دل هر دو بیدادگر پر نهیب که اختر همی رفت سوی نشیب نشستند هر دو به اندیشگان شده تیره روز جفاپیشگان یکایک بران رایشان شد درست کزان روی شان چاره بایست جست که سوی فریدون فرستند کس به پوزش کجا چاره این بود بس بجستند از آن انجمن هردوان یکی پاک دل مرد چیره زبان بدان مرد باهوش و با رای و شرم بگفتند با لابه بسیار گرم در گنج خاور گشادند باز بدیدند هول نشیب از فراز ز گنج گهر تاج زر خواستند همی پشت پیلان بیاراستند به گردونه ها بر چه مشک و عبیر چه دیبا و دینار و خز و حریر ابا پیل گردونکش و رنگ و بوی ز خاور به ایران نهادند روی هر آنکس که بد بر در شهریار یکایک فرستادشان یادگار چو پردخته شان شد دل از خواسته فرستاده آمد برآراسته بدادند نزد فریدون پیام نخست از جهاندار بردند نام که جاوید باد آفریدون گرد همه فرهی ایزد او را سپرد سرش سبز باد و تنش ارجمند منش برگذشته ز چرخ بلند بدان کان دو بدخواه بیدادگر پر از آب دیده ز شرم پدر پشیمان شده داغ دل بر گناه همی سوی پوزش نمایند راه چه گفتند دانندگان خرد که هر کس که بد کرد کیفر برد بماند به تیمار و دل پر ز درد چو ما مانده ایم ای شه رادمرد نوشته چنین بودمان از بوش به رسم بوش اندر آمد روش هژبر جهانسوز و نر اژدها ز دام قضا هم نیابد رها و دیگر که فرمان ناپاک دیو ببرد دل از ترس کیهان خدیو به ما بر چنین خیره شد رای بد که مغز دو فرزند شد جای بد همی چشم داریم از آن تاجور که بخشایش آرد به ما بر مگر اگر چه بزرگست ما را گناه به بی دانشی برنهد پیشگاه و دیگر بهانه سپهر بلند که گاهی پناهست و گاهی گزند سوم دیو کاندر میان چون نوند میان بسته دارد ز بهر گزند اگر پادشا را سر از کین ما شود پاک و روشن شود دین ما منوچهر را با سپاه گران فرستد به نزدیک خواهشگران بدان تا چو بنده به پیشش به پای بباشیم جاوید و اینست رای مگر کان درختی کزین کین برست به آب دو دیده توانیم شست بپوییم تا آب و رنجش دهیم چو تازه شود تاج و گنجش دهیم فرستاده آمد دلی پر سخن سخن را نه سر بود پیدا نه بن اباپیل و با گنج و با خواسته به درگاه شاه آمد آراسته به شاه آفریدون رسید آگهی بفرمود تا تخت شاهنشهی به دیبای چینی بیاراستند کلاه کیانی بپیراستند نشست از بر تخت پیروزه شاه چو سرو سهی بر سرش گرد ماه ابا تاج و با طوق و باگوشوار چنان چون بود در خور شهریار خجسته منوچهر بر دست شاه نشسته نهاده به سر بر کلاه به زرین عمود و به زرین کمر زمین کرده خورشیدگون سر به سر دو رویه بزرگان کشیده رده سراپای یکسر به زر آژده به یک دست بربسته شیر و پلنگ به دست دگر ژنده پیلان جنگ برون شد ز درگاه شاپور گرد فرستادهٔ سلم را پیش برد فرستاده چون دید درگاه شاه پیاده دوان اندر آمد ز راه