شاهنامه — بخش 320 از 993

منیژه بدو گفت دل شاددار همه کار نابوده را باد دار بمردان ز هر گونه کار آیدا گهی بزم و گه کارزار آیدا ز هر خرگهی گل رخی خواستند بدیبای رومی بیاراستند پری چهرگان رود برداشتند بشادی همه روز بگذاشتند چو بگذشت یک چندگاه این چنین پس آگاهی آمد بدربان ازین نهفته همه کارشان بازجست بژرفی نگه کرد کار از نخست کسی کز گزافه سخن راندا درخت بلا را بجنباندا نگه کرد کو کیست و شهرش کجاست بدین آمدن سوی توران چراست بدانست و ترسان شد از جان خویش شتابید نزدیک درمان خویش جز آگاه کردن ندید ایچ رای دوان از پس پرده برداشت پای بیامد بر شاه ترکان بگفت که دختت ز ایران گزیدست جفت جهانجوی کرد از جهاندار یاد تو گفتی که بیدست هنگام باد بدست از مژه خون مژگان برفت برآشفت و این داستان باز گفت کرا از پس پرده دختر بود اگر تاج دارد بداختر بود کرا دختر آید بجای پسر به از گور داماد ناید بدر ز کار منیژه دلش خیره ماند قراخان سالار را پیش خواند بدو گفت ازین کار ناپاک زن هشیوار با من یکی رای زن قراخان چنین داد پاسخ بشاه که در کار هشیارتر کن نگاه اگر هست خود جای گفتار نیست ولیکن شنیدن چو دیدار نیست بگرسیوز آنگاه گفتش بدرد پر از خون دل و دیده پر آب زرد زمانه چرا بندد این بند من غم شهر ایران و فرزند من برو با سواران هشیار سر نگه دار مر کاخ را بام و در نگر تا که بینی بکاخ اندرا ببند و کشانش بیار ایدرا چو گرسیوز آمد بنزدیک در از ایوان خروش آمد و نوش و خور غریویدن چنگ و بانگ رباب برآمد ز ایوان افراسیاب سواران در و بام آن کاخ شاه گرفتند و هر سو ببستند راه چو گر سیوز آن کاخ در بسته دید می و غلغل نوش پیوسته دید سواران گرفتندگرد اندرش چو سالار شد سوی بسته درش بزد دست و برکند بندش ز جای بجست از میان در اندر سرای بیامد بنزدیک آن خانه زود کجا پیشگه مرد بیگانه بود ز در چون به بیژن برافگند چشم بچوشید خونش برگ بر ز خشم در آن خانه سیصد پرستنده بود همه با رباب و نبید و سرود بپیچید بر خویشتن بیژنا که چون رزم سازم برهنه تنا نه شبرنگ با من نه رهوار بور همانا که برگشتم امروز هور ز گیتی نبینم همی یار کس بجز ایزدم نیست فریادرس کجا گیو و گودرز کشوادگان که سر داد باید همی رایگان همیشه بیک ساق موزه درون یکی خنجری داشتی آبگون بزد دست و خنجر کشید از نیام در خانه بگرفت و برگفت نام که من بیژنم پور کشوادگان سر پهلوانان و آزادگان ندرد کسی پوست بر من مگر همی سیری آید تنش را ز سر وگر خیزد اندر جهان رستخیز نبیند کسی پشتم اندر گریز تو دانی نیاکان و شاه مرا میان یلان پایگاه مرا وگر جنگ سازند مر جنگ را همیشه بشویم بخون چنگ را ز تورانیان من بدین خنجرا ببرم فراوان سران را سرا گرم نزد سالار توران بری بخوبی برو داستان آوری تو خواهشگری کن مرا زو بخون سزد گر بنیکی بوی رهنمون نکرد ایچ گرسیوز آهنگ اوی چو دید آن چنان تیزی چنگ اوی بدانست کو راست گوید همی بخون ریختن دست شوید همی وفا کرد با او بسوگندها بخوبی بدادش بسی پندها بپیمان جدا کرد زو خنجرا بخوبی کشیدش ببند اندرا