شاهنامه — بخش 321 از 993

بیاورد بسته بکردار یوز چه سود از هنرها چو برگشت روز چنینست کردار این گوژپشت چو نرمی بسودی بیابی درشت چو آمد بنزدیک شاه اندرا گو دست بسته برهنه سرا برو آفرین کردکای شهریار گر از من کنی راستی خواستار بگویم ترا سربسر داستان چو گردی بگفتار همداستان نه من بزرو جستم این جشنگاه نبود اندرین کار کس را گناه از ایران بجنگ گراز آمدم بدین جشن توران فراز آمدم ز بهر یکی باز گم بوده را برانداختم مهربان دوده را بزیر یکی سرو رفتم بخواب که تا سایه دارد مرا ز آفتاب پری دربیامد بگسترد پر مرا اندر آورد خفته ببر از اسبم جدا کرد و شد تا براه که آمد همی لشکر و دخت شاه سوران پراگنده بر گرد دشت چه مایه عماری بمن برگذشت یکی چتر هندی برآمد ز دور ز هر سو گرفته سواران تور یکی کرده از عود مهدی میان کشیده برو چادر پرنیان بدو اندرون خفته بت پیکری نهاده ببالین برش افسری پری یک بیک ز اهرمن کرد یاد میان سواران درآمد چو باد مرا ناگهان در عماری نشاند بران خوب چهره فسونی بخواند که تا اندر ایوان نیامد ز خواب نجنبید و من چشم کرده پر آب گناهی مرا اندرین بوده نیست منیژه بدین کار آلوده نیست پری بی گمان بخت برگشته بود که بر من همی جادوی آزمود چنین بد که گفتم کم و بیش نه مرا ایدر اکنون کس و خویش نه چنین داد پاسخ پس افراسیاب که بخت بدت کرد بر تو شتاب تو آنی کز ایران بتیغ و کمند همی رزم جستی به نام بلند کنون چون زنان پیش من بسته دست همی خواب گویی به کردار مست بکار دروغ آزمودن همی بخواهی سر از من ربودن همی بدو گفت بیژن که ای شهریار سخن بشنو از من یکی هوشیار گرازان بدندان و شیران بچنگ توانند کردن بهر جای جنگ یلان هم بشمشیر و تیر و کمان توانند کوشید با بدگمان یکی دست بسته برهنه تنا یکی را ز پولاد پیراهنا چگونه درد شیر بی چنگ تیز اگر چند باشد دلش پر ستیز اگر شاه خواهد که بنید ز من دلیری نمودن بدین انجمن یکی اسب فرمای و گرزی گران ز ترکان گزین کن هزار از سران به آوردگه بر یکی زین هزار اگر زنده مانم بمردم مدار ز بیژن چو این گفته بشنید چشم بروبر فگند و برآورد خشم بگرسیوز اندر یکی بنگرید کز ایران چه دیدیم و خواهیم دید نبینی که این بدکنش ریمنا فزونی سگالد همی بر منا بسنده نبودش همین بد که کرد همی رزم جوید بننگ و نبرد ببر همچنین بند بر دست و پای هم اندر زمان زو بپرداز جای بفرمای داری زدن پیش در که باشد ز هر سو برو رهگذر نگون بخت را زنده بر دار کن وزو نیز با من مگردان سخن بدان تا ز ایرانیان زین سپس نیارد بتوران نگه کرد کس کشیدندش از پیش افراسیاب دل از درد خسته دو دیده پر آب چو آمد بدر بیژن خسته دل ز خون مژه پای مانده بگل همی گفت اگر بر سرم کردگار نوشتست مردن ببد روزگار ز دار و ز کشتن نترسم همی ز گردان ایران بترسم همی که نامرد خواند مرا دشمنم ز ناخسته بردار کرده تنم بپیش نیاکان پهلو منش پس از مرگ بر من بود سرزنش روانم بماند هم ایدر بجای ز شرم پدر چون شوم باز جای دریغا که شادان شود دشمنم چو بینند بر دار روشن تنم دریغا ز شاه و ز مردان نیو دریغا که دورم ز دیدار گیو