شاهنامه — بخش 325 از 993

بر بیژن آمد چو پیلی نژند برو اندر افگند بیژن کمند فگندن همان بود و رفتن همان دوان گور و بیژن پس اندر دمان ز تازیدن گور و گرد سوار برآمد یکی دود زان مرغزار بکردار دریا زمین بردمید کمندافگن و گور شد ناپدید پی اندر گرفتم همه دشت و کوه که از تاختن شد سمندم ستوه ز بیژن ندیدم بجایی نشان جزین اسب و زین از پس ایدر کشان دلم شد پر آتش ز تیمار اوی که چون بود با گور پیکار اوی بماندم فراوان بر آن مرغزار همی کردمش هر سوی خواستار ازو باز گشتم چنین ناامید که گور ژیان بود و دیو سپید چو بشنید گیو این سخن هوشیار بدانست کو را تباهست کار ز گرگین سخن سربسر خیره دید همی چشمش از روی او تیره دید رخش زرد از بیم سالار شاه سخن لرزلرزان و دل پر گناه چو فرزند را گیو گم بوده دید سخن را برآنگونه آلوده دید ببرد اهرمن گیو را دل ز جای همی خواست کو را درآرد ز پای بخواهد ازو کین پور گزین وگر چند نیک آید او را ازین پس اندیشه کرد اندران بنگرید نیامد همی روشنایی پدید چه آید مرا گفت از کشتنا مگر کام بدگوهر آهرمنا به بیژن چه سود آید از جان اوی دگرگونه سازیم درمان اوی بباشیم تا زین سخن نزد شاه شود آشکارا ز گرگین گناه ازو کین کشیدن بسی کار نیست سنان مرا پیش دیوار نیست بگرگین یکی بانگ برزد بلند که ای بدکنش ریمن پرگزند تو بردی ز من شید و ماه مرا گزین سواران و شاه مرا فگندی مرا در تک و پوی پوی بگرد جهان اندرون چاره جوی پس اکنون بدستان و بند و فریب کجا یابی آرام و خواب و شکیب نباشد ترا بیش ازین دستگاه کجا من ببینم یکی روی شاه پس آنگه بخواهم ز تو کین خویش ز بهر گرامی جهانبین خویش وز آنجا بیامد بنزدیک شاه دو دیده پر از خون و دل کینه خواه برو آفرین کرد کای شهریار همیشه جهان را بشادی گذار انوشه جهاندار نیک اخترا نبینی که بر سر چه آمد مرا ز گیتی یکی پور بودم جوان شب و روز بودم بدوبر نوان بجانش پر از بیم گریان بدم ز درد جداییش بریان بدم کنون آمد ای شاه گرگین ز راه زبان پر ز یافه روان پر گناه بدآگاهی آورد از پور من ازان نامور پاک دستور من یکی اسب دیدم نگونسار زین ز بیژن نشانی ندارد جزین اگر داد بیند بدین کار ما یکی بنگرد ژرف سالار ما ز گرگین دهد داد من شهریار کزو گشتم اندر جهان خاکسار غمی شد ز درد دل گیو شاه برآشفت و بنهاد فرخ کلاه رخ شاه بر گاه بی رنگ شد ز تیمار بیژن دلش تنگ شد بگیو آنگهی گفت گرگین چه گفت چه گوید کجا ماند از نیک جفت ز گفتار گرگین پس آنگاه گیو سخن گفت با خسرو از پور نیو چو از گیو بشنید خسرو سخن بدو گفت مندیش و زاری مکن که بیژن بجانست خرسند باش بر امید گم بوده فرزند باش که ایدون شنیدستم از موبدان ز بیدار دل نامور بخردان که من با سواران ایران بجنگ سوی شهر توران شوم بی درنگ بکین سیاوش کشم لشکرا بپیلان سرآرم از آن کشورا بدان کینه اندر بود بیژنا همی رزم جوید چو آهرمنا تو دل را بدین کار غمگین مدار من این را همانا بسم خواستار بشد گیو یکدل پر اندوه و درد دو دیده پر از آب و رخساره زرد چو گرگین بدرگاه خسرو رسید ز گردان در شاه پردخته دید ز تیمار بیژن همه مهتران ز درگاه با گیو رفته سران