شاهنامه — بخش 328 از 993

سواران دوده همه برنشاند بیزدان پناهید و لشکر براند چو نخجیر از آنجا که برداشتی دو روزه بیک روزه بگذاشتی بیابان گرفت و ره هیرمند همی رفت پویان بساند نوند بکوه و بصحرا نهادند روی همی شد خلیده دل و راه جوی چو از دیده گه دیده بانش بدید سوی زابلستان فغان برکشید که آمد سواری سوی هیرمند سواران بگرد اندرش نیز چند درفشی درفشان پس پشت اوی یکی زابلی تیغ در مشت اوی غو دیده بشنید دستان سام بفرمود بر چرمه کردن لگام پراندیشه آمد پذیره براه بدان تا نباشد یکی کینه خواه ز ره گیو را دید پژمرده روی همی آمد آسیمه و پوی پوی بدل گفت کاری نو آمد بشاه فرستاده گیوست کامد براه چو نزدیک شد پهلوان سپاه نیایش کنان برگفتند راه بپرسید دستان ز ایرانیان ز شاه و ز پیکار تورانیان درود بزرگان بدستان بداد ز شاه و ز گردان فرخ نژاد همه درد دل پیش دستان بخواند غم پور گم بوده با او براند همی گفت رویم نبینی برنگ ز خون مژه پشت پایم بلنگ ازان پس نشان تهمتن بخواست بپرسید و گفتش که رستم کجاست بدو گفت رستم بنخچیر گور بیاید همانا که برگشت هور شوم گفت تا من ببینمش روی ز خسرو یکی نامه درام بدوی بدو گفت دستان کز ایدر مرو که زود آید از دشت نخچیرگو تو تا رستم آید بخانه بپای یک امروز با ما بشادی گرای چو گیو اندر آمد بایوان ز راه تهمتن بیامد ز نخچیرگاه پذیره شدش گیو کامد فراز پیاده شد از اسب و بردش نماز پر از آرزو دل پر از رنگ روی برخ برنهاد از دو دیده دو جوی چو رستم دل گیو را خسته دید بب مژه روی او نشسته دید بدو گفت باری تباهست کار بایوان و بر شاه بد روزگار ز اسب اندر آمد گرفتش ببرد بپرسیدش از خسرو تاجور ز گودرز وز طوس وز گستهم ز گردان لشکر همه بیش و کم ز شاپور و فرهاد وز بیژنا ز رهام و گرگین وز هرتنا چو آواز بیژن رسیدش بگوش برآمد بناکام ازو یک خروش برستم چنین گفت کای بفرین گزین همه خسروان زمین چنان شاد گشتم بدیدار تو بدین پرسش خوب و گفتار تو درستند ازین هرک بردی تو نام ازیشان فراوان درود و پیام نبینی که بر من بپیران سرم چه آمد ز بخت بد اندر خورم چه چشم بد آمد بگودرزیان کزان سود ما را سر آمد زیان ز گیتی مرا خود یکی پور بود همم پور و هم پاک دستور بود شد از چشم من در جهان ناپدید بدین دودمان کس چنین غم ندید چنینم که بینی بپشت ستور شب و روز تازان بتاریک هور ز بیژن شب و روز چون بیهشان بجستم بهر سو ز هر کس نشان کنون شاه با جام گیتی نمای بپیش جهان آفرین شد بپای چه مایه خروشید و کرد آفرین بجشن کیان هرمز فرودین پس آمد ز آتشکده تا بگاه کمربست و بنهاد بر سر کلاه همان جام رخشنده بنهاد پیش بهر سو نگه کرد ز اندازه بیش بتوران نشان داد زو شهریار ببند گران و ببد روزگار چو در جام کیخسرو ایدون نمود سوی پهلوانم دوانید زود کنون آمدم با دلی پر امید دو رخساره زرد و دو دیده سپید ترا دیدم اندر جهان چاره گر تو بندی بفریاد هر کس کمر همی گفت و مژگان پر از آب زرد همی برکشید از جگر باد سرد ازان پس که نامه برستم داد همه کار گرگین بدو کرد یاد ازو نامه بستد دو دیده پر آب همه دل پر از کین افراسیاب