شاهنامه — بخش 329 از 993

پس از بهر بیژن خروشید زار فرو ریخت از دیده خون برکنار بگیو آنگهی گفت مندیش ازین که رستم نگرداند از رخش زین مگر دست بیژن گرفته بدست همه بند و زندان او کرده پست بنیروی یزدان و فرمان شاه ز توران بگردانم این تاج و گاه وز آنجا بایوان رستم شدند بره بر همی رای رفتن زدند چو آن نامهٔ شاه رستم بخواند ز گفتار خسرو بخیره بماند ز بس آفرید جهاندار شاه بد آن نامه بر پهلوان سپاه بگیو آنگهی گفت بشناختم بفرمان او راه را ساختم بدانستم این رنج و کردار تو کشیدن بهر کار تیمار تو چه مایه ترا نزد من دستگاه بهر کینه گاه اندرون کینه خواه چه کین سیاوش چه مازندران کمر بسته بر پیش جنگاوران برین آمدن رنج برداشتی چنین راه دشوار بگذاشتی بدیدار تو سخت شادان شدم ولیکن ز بیژن غریوان شدم نبایستمی کاین چنین سوگوار ترا دیدمی خستهٔ روزگار من از بهر این نامهٔ شاه را بفرمان بسر بسپرم راه را ز بهر ترا خود جگر خسته ام بدین کار بیژن کمر بسته ام بکوشم بدین کارگر جان من ز تن بگسلد پاک یزدان من من از بهر بیژن ندارم برنج فدا کردن جان و مردان و گنج بنیروی یزدان ببندم کمر ببخت شهنشاه پیروزگر بیارمش زان بند تاریک چاه نشانمش با شاه در پیشگاه سه روز اندرین خان من شاد باش ز رنج و ز اندیشه آزاد باش که این خانه زان خانه بخشیده نیست مرا با تو گنج و تن و جان یکیست چهارم سوی شهر ایران شویم بنزدیک شاه دلیران شویم چو رستم چنین گفت بر جست گیو ببوسید دست و سر و پای نیو برو آفرین کرد کای نامور بمردی و نیروی و بخت و هنر بماناد بر تو چنین جاودان تن پیل و هوش و دل موبدان ز هر نیکی بهره ور بادیا چنین کز دلم زنگ بزدادیا چو رستم دل گیو پدرام دید ازان پس بنیکی سرانجام دید بسالار خوان گفت پیش آر خوان بزرگان و فرزانگان را بخوان زواره فرامرز و دستان و گیو نشستند بر خوان سالار نیو بخوردند خوان و بپرداختند نشستنگه رود و می ساختند نوازندهٔ رود با میگسار بیامد بایوان گوهر نگار همه دست لعل از می لعل فام غریونده چنگ و خروشنده جام بروز چهارم گرفتند ساز چو آمدش هنگام رفتن فراز بفرمود رستم که بندید بار سوی شاه ایران بسیچید کار سواران گردنکش از کشورش همه راه را ساخته بر درش بیامد برخش اندر آورد پای کمر بست و پوشید رومی قبای بزین اندر افگند گرز نیا پر از جنگ سر دل پر از کیمیا بگردون برافراخته گوش رخش ز خورشید برتر سر تاج بخش خود و گیو با زابلی صد سوار ز لشکر گزید از در کارزار که نابردنی بود برگاشتند بزال و فرامرز بگذاشتند سوی شهر ایران نهادند روی همه راه پویان و دل کینه جوی چو رستم بنزدیک ایران رسید بنزدیک شهر دلیران رسید یکی باد نوشین درود سپهر برستم رسانید شادان بمهر بر رستم آمد همانگاه گیو کز ایدر نباید شدن پیش نیو شوم گفت و آگه کنم شاه را که پیمود رخش تهم راه را چو رفت از بر رستم پهلوان بیامد بدرگاه شاه جوان چو نزدیک کیخسرو آمد فراز ستودش فراوان و بردش نماز پس از گیو گودرز پرسید شاه که رستم کجا ماند چون بود راه بدو گفت گیو ای شه نامدار برآید ببخت تو هرگونه کار