شاهنامه — بخش 33 از 993

چو نزدیک شاه آفریدون رسید سر و تخت و تاج بلندش بدید ز بالا فرو برد سر پیش اوی همی بر زمین بر بمالید روی گرانمایه شاه جهان کدخدای به کرسی زرین ورا کرد جای فرستاده بر شاه کرد آفرین که ای نازش تاج و تخت و نگین زمین گلشن از پایهٔ تخت تست زمان روشن از مایهٔ بخت تست همه بندهٔ خاک پای توایم همه پاک زنده به رای توایم پیام دو خونی به گفتن گرفت همه راستیها نهفتن گرفت گشاده زبان مرد بسیار هوش بدو داده شاه جهاندار گوش ز کردار بد پوزش آراستن منوچهر را نزد خود خواستن میان بستن او را بسان رهی سپردن بدو تاج و تخت مهی خریدن ازو باز خون پدر بدینار و دیبا و تاج و کمر فرستاده گفت و سپهبد شنید مر آن بند را پاسخ آمد کلید چو بشنید شاه جهان کدخدای پیام دو فرزند ناپاک رای یکایک بمرد گرانمایه گفت که خورشید را چون توانی نهفت نهان دل آن دو مرد پلید ز خورشید روشن تر آمد پدید شنیدم همه هر چه گفتی سخن نگه کن که پاسخ چه یابی ز بن بگو آن دو بی شرم ناپاک را دو بیداد و بد مهر و ناباک را که گفتار خیره نیرزد به چیز ازین در سخن خود نرانیم نیز اگر بر منوچهرتان مهر خاست تن ایرج نامورتان کجاست که کام دد و دام بودش نهفت سرش را یکی تنگ تابوت جفت کنون چون ز ایرج بپرداختید به کین منوچهر بر ساختید نبینید رویش مگر با سپاه ز پولاد بر سر نهاده کلاه ابا گرز و با کاویانی درفش زمین کرده از سم اسپان بنفش سپهدار چون قارون رزم زن چو شاپور و نستوه شمشیر زن به یک دست شیدوش جنگی به پای چو شیروی شیراوژن رهنمای چو سام نریمان و سرو یمن به پیش سپاه اندرون رای زن درختی که از کین ایرج برست به خون برگ و بارش بخواهیم شست از آن تاکنون کین اوکس نخواست که پشت زمانه ندیدیم راست نه خوب آمدی با دو فرزند خویش کجا جنگ را کردمی دست پیش کنون زان درختی که دشمن بکند برومند شاخی برآمد بلند بیاید کنون چون هژبر ژیان به کین پدر تنگ بسته میان فرستاده آن هول گفتار دید نشست منوچهر سالار دید بپژمرد و برخاست لرزان ز جای هم آنگه به زین اندر آورد پای همه بودنیها به روشن روان بدید آن گرانمایه مرد جوان که با سلم و با تور گردان سپهر نه بس دیر چین اندر آرد بچهر بیامد به کردار باد دمان سری پر ز پاسخ دلی پرگمان ز دیدار چون خاور آمد پدید به هامون کشیده سراپرده دید بیامد به درگاه پرده سرای به پرده درون بود خاور خدای یکی خیمهٔ پرنیان ساخته ستاره زده جای پرداخته دو شاه دو کشور نشسته به راز بگفتند کامد فرستاده باز بیامد هم آنگاه سالار بار فرستاده را برد زی شهریار نشستنگهی نو بیاراستند ز شاه نو آیین خبر خواستند بجستند هر گونه ای آگهی ز دیهیم و ز تخت شاهنشهی ز شاه آفریدون و از لشکرش ز گردان جنگی و از کشورش و دیگر ز کردار گردان سپهر که دارد همی بر منوچهر مهر بزرگان کدامند و دستور کیست چه مایستشان گنج و گنجور کیست فرستاده گفت آنکه روشن بهار بدید و ببیند در شهریار بهایست خرم در اردیبهشت همه خاک عنبر همه زر خشت سپهر برین کاخ و میدان اوست بهشت برین روی خندان اوست به بالای ایوان او راغ نیست به پهنای میدان او باغ نیست