شاهنامه — بخش 331 از 993

برستم چنین گفت پس شهریار که ای نیک پیوند و به روزگار ز هر بد توی پیش ایران سپر همیشه چو سیمرغ گسترده پر چه درگاه ایران چه پیش کیان همه بر در رنج بندی میان شناسی تو کردار گودرزیان به آسانی و رنج و سود و زیان میان بسته دارند پیشم بپای همیشه بنیکی مرا رهنمای بتنها تن گیو کز انجمن ز هر بد سپر بود در پیش من چنین غم بدین دوده نامد بنیز غم و درد فرزند برتر ز چیز بدین کار گر تو ببندی میان پذیره نیایدت شیر ژیان کنون چارهٔ کار بیژن بجوی که او را ز توران بد آمد بروی ز گردان و اسبان و شمشیر و گنج ببر هرچ باید مدار این برنج چو رستم ز کیخسرو ایدون شنید زمین را ببوسید و دم درکشید برو آفرین کرد کای نیک نام چو خورشید هر جای گسترده کام ز تو دور بادا دو چشم نیاز دل بدسگالت بگرم و گداز توی بر جهان شاه و سالار و کی کیان جهان مر ترا خاک پی که چون تو ندیدست یک شاه گاه نه تابنده خروشید و گردنده ماه بدان را ز نیکان تو کردی جدا تو داری بافسون و بند اژدها بکندم دل دیو مازندران بفر کیانی و گرز گران مرامادر از بهر رنج تو زاد تو باید که باشی برام و شاد منم گوش داده بفرمان تو نگردم بهرسان ز پیمان تو دل و جان نهاده بسوی کلاه بران ره روم کم بفرمود شاه و نیز از پی گیو اگر بر سرم هوا بارد آتش بدو ننگرم رسیده بمژگانم اندر سنان ز فرمان خسرو نتابم عنان برآرم ببخت تو این کار کرد سپهبد نخواهم نه مردان مرد کلید چنین بند باشد فریب نه هنگام گرزست و روز نهیب چو رستم چنین گفت گودرز و گیو فریبرز و فرهاد و شاپور نیو بزرگان لشکر برو آفرین همی خواندند از جهان آفرین بمی دست بردند با شهریار گشاده بشادی در نوبهار چو گرگین نشان تهمتن شنید بدانست کآمد غمش را کلید فرستاد نزدیک رستم پیام که ای تیغ بخت و وفا را نیام درخت بزرگی و گنج وفا در رادمردی و بند بلا گرت رنج ناید ز گفتار من سخن گسترانی ز کردار من نگه کن بدین گنبد گوژپشت که خیره چراغ دلم را بکشت بتاریکی اندر مرا ره نمود نوشته چنین بود بود آنچ بود بر آتش نهم خویشتن پیش شاه گر آمرزش آرد مرا زین گناه مگر باز گردد ز بد نام من بپیران سر این بد سرانجام من مرا گر بخواهی ز شاه جوان چو غرم ژیان با تو آیم دوان شوم پیش بیژن بغلتم بخاک مگر بازیابم من آن کیش پاک چو پیغام گرگین برستم رسید یکی باد سرد از جگر برکشید بپیچید ازان درد و پیغام اوی غم آمدش ازان بیهده کام اوی فرستاده را گفت رو باز گرد بگویش که ای خیره ناپاک مرد تو نشنیدی آن داستان پلنگ بدان ژرف دریا که زد با نهنگ که گر بر خرد چیره گردد هوا نیابد ز چنگ هوا کس رها خردمند کرد هوا را بزیر بود داستانش چو شیر دلیر نبایدش بردن بنخچیر روی نه نیز از ددان رنجش آید بدوی تو دستان نمودی چو روباه پیر ندیدی همی دام نخچیرگیر نشاید کزین بیهده کام تو که من پیش خسرو برم نام تو ولیکن چو اکنون ببیچارگی فرو مانده گشتی بیکبارگی ز خسرو بخواهم گناه ترا بیفروزم این تیره ماه ترا اگر بیژن از بند یابد رها بفرمان دادار گیهان خدا رهاگشتی از بند و رستی بجان ز تو دور شد کینهٔ بدگمان