شاهنامه — بخش 334 از 993

همیشه خرد بادت آموزگار خنک بوم ایران و خوش روزگار چه آگاهی استت ز گردان شاه ز گیو و ز گودرز و ایران سپاه نیامد بایران ز بیژن خبر نیایش نخواهد بدن چاره گر که چون او جوانی ز گودرزیان همی بگسلاند بسختی میان بسودست پایش ز بند گران دو دستش ز مسمار آهنگران کشیده بزنجیر و بسته ببند همه چاه پرخون آن مستمند نیابم ز درویشی خویش خواب ز نالیدن او دو چشمم پر آب بترسید رستم ز گفتار اوی یکی بانگ برزد براندش ز روی بدو گفت کز پیش من دور شو نه خسرو شناسم نه سالارنو ندارم ز گودرز و گیو آگهی که مغزم ز گفتار کردی تهی برستم نگه کرد و بگریست زار ز خواری ببارید خون بر کنار بدو گفت کای مهتر پرخرد ز تو سرد گفتن نه اندر خورد سخن گر نگویی مرانم ز پیش که من خود دلی دارم از درد ریش چنین باشد آیین ایران مگر که درویش را کس نگوید خبر بدو گفت رستم که ای زن چبود مگر اهرمن رستخیزت نمود همی بر نوشتی تو بازار من بدان روی بد با تو پیکار من بدین تندی از من میازار بیش که دل بسته بودم ببازار خویش و دیگر بجایی که کیخسروست بدان شهر من خود ندارم نشست ندانم همی گیو و گودرز را نه پیموده ام هرگز آن مرز را بفرمود تا خوردنی هرچ بود نهادند در پیش درویش زود یکایک سخن کرد ازو خواستار که با تو چرا شد دژم روزگار چه پرسی ز گردان و شاه و سپاه چه داری همی راه ایران نگاه منیژه بدو گفت کز کار من چه پرسی ز بدبخت و تیمار من کزان چاه سر با دلی پر ز درد دویدم بنزد تو ای رادمرد زدی بانگ بر من چو جنگاوران نترسیدی از داور داوران منیژه منم دخت افراسیاب برهنه ندیدی رخم آفتاب کنون دیده پرخون و دل پر ز درد ازین در بدان در دوان گردگرد همی نان کشکین فرازآورم چنین راند یزدان قضا بر سرم ازین زارتر چون بود روزگار سر آرد مگر بر من این کردگار چو بیچاره بیژن بدان ژرف چاه نبیند شب و روز خورشید و ماه بغل و بمسمار و بند گران همی مرگ خواهد ز یزدان بران مرا درد بر درد بفزود زین نم دیدگانم بپالود زین کنون گرت باشد بایران گذر ز گودرز کشواد یابی خبر بدرگاه خسرو مگر گیو را ببینی و گر رستم نیو را بگویی که بیژن بسختی درست اگر دیر گیری شود کار پست گرش دید خواهی میاسای دیر که بر سرش سنگست و آهن بزیر بدو گفت رستم که ای خوب چهر که مهرت مبراد از وی سپهر چرا نزد باب تو خواهشگران نینگیزی از هر سوی مهتران مگر بر تو بخشایش آرد پدر بجوشدش خون و بسوزد جگر گر آزار بابت نبودی ز پیش ترا دادمی چیز ز اندازه بیش بخوالیگرش گفت کز هر خورش که او را بباید بیاور برش یکی مرغ بریان بفرمود گرم نوشته بدو اندرون نان نرم سبک دست رستم بسان پری بدو درنهان کرد انگشتری بدو داد و گفتش بدان چاه بر که بیچارگان را توی راهبر منیژه بیامد بدان چاه سر دوان و خورشها گرفته ببر نوشته بدستار چیزی که برد چنان هم که بستد ببیژن سپرد نگه کرد بیژن بخیره بماند ازان چاه خورشید رخ را بخواند که ای مهربان از کجا یافتی خورشها کزین گونه بشتافتی بسا رنج و سختی کت آمد بروی ز بهر منی در جهان پوی پوی منیژه بدو گفت کز کاروان یکی مایه ور مرد بازارگان