شاهنامه — بخش 335 از 993

از ایران بتوران ز بهر درم کشیده ز هر گونه بسیار غم یکی مرد پاکیزه با هوش و فر ز هر گونه با او فراوان گهر گشن دستگاهی نهاده فراخ یکی کلبه سازیده بر پیش کاخ بمن داد زین گونه دستارخوان که بر من جهان آفرین را بخوان بدان چاه نزدیک آن بسته بر دگر هرچ باید ببر سربسر بگسترد بیژن پس آن نان پاک پراومید یزدان دل از بیم و باک چو دست خورش برد زان داوری بدید آن نهان کرده انگشتری نگینش نگه کرد و نامش بخواند ز شادی بخندید و خیره بماند یکی مهر پیروزه رستم بروی نبشته بهن بکردار موی چو بار درخت وفا را بدید بدانست کآمد غمش را کلید بخندید خندیدنی شاهوار چنان کآمد آواز بر چاهسار منیژه چو بشنید خندیدنش ازان چاه تاریک بسته تنش زمانی فرو ماند زان کار سخت بگفت این چه خندست ای نیکبخت شگفت آمدش داستانی بزد که دیوانه خندد ز کردار خود چه گونه گشادی بخنده دو لب که شب روز بینی همی روز شب چه رازست پیش آر و با من بگوی مگر بخت نیکت نمودست روی بدو گفت بیژن کزین کارسخت بر اومید آنم که بگشاد بخت چو با من بسوگند پیمان کنی همانا وفای مرا نشکنی بگویم سراسر تورا داستان چو باشی بسوگند همداستان که گر لب بدوزی ز بهر گزند زنان را زبان کم بماند ببند منیژه خروشید و نالید زار که بر من چه آمد بد روزگار دریغ آن شده روزگاران من دل خسته و چشم باران من بدادم ببیژن تن و خان و مان کنون گشت بر من چنین بدگمان همان گنج دینار و تاج گهر بتاراج دادم همه سربسر پدر گشته بیزار و خویشان ز من برهنه دوان بر سر انجمن ز امید بیژن شدم ناامید جهانم سیاه و دو دیده سپید بپوشد همی راز بر من چنین تو داناتری ای جهان آفرین بدو گفت بیژن همه راستست ز من کار تو جمله برکاستست چنین گفتم اکنون نبایست گفت ایا مهربان یار و هشیار جفت سزد گر بهر کار پندم دهی که مغزم برنج اندرون شد تهی تو بشناس کاین مرد گوهر فروش که خوالیگرش مر ترا داد توش ز بهر من آمد بتوران فراز وگرنه نبودش بگوهر نیاز ببخشود بر من جهان آفرین ببینم مگر پهن روی زمین رهاند مرا زین غمان دراز ترا زین تکاپوی و گرم و گداز بنزدیک او شو بگویش نهان که ای پهلوان کیان جهان بدل مهربان و بتن چاره جوی اگر تو خداوند رخشی بگوی منیژه بیامد بکردار باد ز بیژن برستم پیامش بداد چو بشنید گفتار آن خوب روی کزان راه دور آمده پوی پوی بدانست رستم که بیژن سخن گشادست بر لالهٔ سروبن ببخشود و گفتش که ای خوب چهر که یزدان ترا زو مبراد مهر بگویش که آری خداوند رخش ترا داد یزدان فریاد بخش ز زاول بایران ز ایران بتور ز بهر تو پیمودم این راه دور بگویش که ما را بسان پلنگ بسود از پی تو کمرگاه و چنگ چو با او بگویی سخن راز دار شب تیره گوشت به آواز دار ز بیشه فرازآر هیزم بروز شب آید یکی آتشی برفروز منیژه ز گفتار او شاد شد دلش ز اندهان یکسر آزاد شد بیامد دوان تا بدان چاهسار که بودش بچاه اندرون غمگسار بگفتش که دادم سراسر پیام بدان مرد فرخ پی نیک نام چنین داد پاسخ که آنم درست که بیژن بنام و نشانم بجست تو با داغ دل چون پویی همی که رخرا بخوناب شویی همی