شاهنامه — بخش 337 از 993

بدو گفت رستم که گر بدخوی بیاری و گفتار من نشنوی بمانم ترا بسته در چاه پای برخش اندر آرم شوم باز جای چو گفتار رستم رسیدش بگوش ازان تنگ زندان برآمد خروش چنین داد پاسخ که بد بخت من ز گردان وز دوده و انجمن ز گرگین بدان بد که بر من رسید چنین روز نیزم بباید کشید کشیدیم و گشتیم خشنود ازوی ز کینه دل من بیاسود ازوی فروهشت رستم بزندان کمند برآوردش از چاه با پای بند برهنه تن و موی و ناخن دراز گدازیده از رنج و درد و نیاز همه تن پر از خون و رخساره زرد ازان بند زنجیر زنگار خورد خروشید رستم چو او را بدید همه تن در آهن شده ناپدید بزد دست و بگسست زنجیر و بند رها کرد ازو حلقهٔ پای بند سوی خانه رفتند زان چاهسار بیک دست بیژن بدیگر زوار تهمتن بفرمود شستن سرش یکی جامه پوشید نو بر برش ازان پس چو گرگین بنزدیک اوی بیامد بمالید بر خاک روی ز کردار بد پوزش آورد پیش بپیچید زان خام کردار خویش دل بیژن از کینش آمد براه مکافات ناورد پیش گناه شتر بار کردند و اسبان بزین بپوشید رستم سلیح گزین نشستند بر باره ناموران کشیدند شمشیر و گرز گران گسی کرد بار و برآراست کار چنانچون بود در خور کارزار بشد با بنه اشکش تیزهوش که دارد سپه را بهرجای گوش به بیژن بفرمود رستم که شو تو با اشکش و با منیژه برو که ما امشب از کین افراسیاب نیابیم آرام و نه خورد و خواب یکی کار سازم کنون بر درش که فردا بخندد برو کشورش بدو گفت بیژن منم پیش رو که از من همی کینه سازند نو برفتند با رستم آن هفت گرد بنه اشکش تیزهش را سپرد عنانها فگندند بر پیش زین کشیدند یکسر همه تیغ کین بشد تا بدرگاه افراسیاب بهنگام سستی و آرام و خواب برآمد ز ناگه ده و دار و گیر درخشیدن تیغ و باران تیر سران را بسی سر جدا شد ز تن پر از خاک ریش و پر از خون دهن ز دهلیز در رستم آواز داد که خواب تو خوش باد و گردانت شاد بخفتی تو بر گاه و بیژن بچاه مگر باره دیدی ز آهن براه منم رستم زابلی پور زال نه هنگام خوابست و آرام و هال شکستم در بند زندان تو که سنگ گران بد نگهبان تو رها شد سر و پای بیژن ز بند بداماد بر کس نسازد گزند ترا رزم و کین سیاوخش بس بدین دشت گردیدن رخش بس همیدون برآورد بیژن خروش که ای ترک بدگوهر تیره هوش براندیش زان تخت فرخنده جای مرا بسته در پیش کرده بپای همی رزم جستی بسان پلنگ مرا دست بسته بکردار سنگ کنونم گشاده بهامون ببین که با من نجوید ژیان شیر کین بزد دست بر جامه افراسیاب که جنگ آوران را ببستست خواب بفرمود زان پس که گیرند راه بدان نامداران جوینده گاه ز هر سو خروش تکاپوی خاست ز خون ریختن بر درش جوی خاست هرآنکس که آمد ز توران سپاه زمانه تهی ماند زو جایگاه گرفتند بر کینه جستن شتاب ازان خانه بگریخت افراسیاب بکاخ اندر آمد خداوند رخش همه فرش و دیبای او کرد بخش پریچهرگان سپهبدپرست گرفته همه دست گردان بدست گرانمایه اسبان و زین پلنگ نشانده گهر در جناغ خدنگ ازان پس ز ایوان ببستند بار بتوران نکردند بس روزگار ز بهر بنه تاخت اسبان بزور بدان تا نخیزد ازان کار شور چنان رنجه بد رستم از رنج راه که بر سرش بر درد بود از کلاه