شاهنامه — بخش 346 از 993

جفا پیشه گشت آن دل نیکخوی پر اندیشه شد رزم کرد آرزوی بگیو آنگهی گفت برخیز و رو سوی پهلوان سپه باز شو بگویش که از من تو چیزی مجوی که فرزانگان آن نبینند روی یکی آنکه از نامدارگوان گروگان همی خواهی این کی توان و دیگر که گفتی سلیح و سپاه گرانمایه اسبان و تخت و کلاه برادرکه روشن جهان منست گزیده پسر پهلوان منست همی گویی از خویشتن دور کن ز بخرد چنین خام باشد سخن مرا مرگ بهتر ازان زندگی که سالار باشم کنم بندگی یکی داستان زد برین بر پلنگ چو با شیر جنگ آورش خاست جنگ بنام ار بریزی مرا گفت خون به از زندگانی بننگ اندرون و دیگر که پیغام شاه آمدست بفرمان جنگم سپاه آمدست چو پاسخ چنین یافت برگشت گیو ابا لشکری نامبردار و نیو سپهدار چون گیو برگشت از وی خروشان سوی جنگ بنهاد روی دمان از پس گیو پیران دلیر سپه را همی راند برسان شیر بیامد چو پیش کنابد رسید بران دامن کوه لشکر کشید چو گیو اندر آمد بپیش پدر همی گفت پاسخ همه دربدر بگودرز گفت اندرآور سپاه بجایی که سازی همی رزمگاه که او را همی آشتی رای نیست بدلش اندرون داد را جای نیست ز هر گونه با او سخن راندم همه هرچ گفتی برو خواندم چو آمد پدیدار ازیشان گناه هیونی برافگند نزدیک شاه که گودرز و گیو اندر آمد بجنگ سپه باید ایدر مرا بی درنگ سپاه آمد از نزدافراسیاب چو ما بازگشتیم بگذاشت آب کنون کینه را کوس بر پیل بست همی جنگ ما را کند پیشدست چنین گفت با گیو پس پهلوان که پیران بسیری رسید از روان همین داشتم چشم زان بد نهان ولیکن بفرمان شاه جهان بایست رفتن که چاره نبود دلش را کنون شهریار آزمود یکی داستان گفته بودم بشاه چو فرمود لشکر کشیدن براه که دل را ز مهر کسی برگسل کجا نیستش با زبان راست دل همه مهر پیران بترکان برست بشوید همی شاه ازو پاک دست چو پیران سپاه از کنابد براند بروز اندرون روشنایی نماند سواران جوشن وران صد هزار ز ترکان کمربستهٔ کارزار برفتند بسته کمرها بجنگ همه نیزه و تیغ هندی بچنگ چو دانست گودرز کآمد سپاه بزد کوس و آمد ز زیبد براه ز کوه اندر آمد بهامون گذشت کشیدند لشکر بران پهن دشت بکردار کوه از دو رویه سپاه ز آهن بسر بر نهاده کلاه برآمد خروشیدن کرنای بجنبد همی کوه گفتی ز جای ز زیبد همی تاکنابد سپاه در و دشت ازیشان کبود و سیاه ز گرد سپه روز روشن نماند ز نیزه هوا جز بجوشن نماند وز آواز اسبان و گرد سپاه بشد روشنایی ز خورشید و ماه ستاره سنان بود و خروشید تیغ از آهن زمین بود وز گرز میغ بتوفید ز آواز گردان زمین ز ترگ و سنان آسمان آهنین چو گودرز توران سپه را بدید که برسان دریا زمین بردمید درفش از درفش و گروه از گروه گسسته نشد شب برآمد ز کوه چو شب تیره شد پیل پیش سپاه فرازآوریدند و بستند راه برافروختند آتش از هردو روی از آواز گردان پرخاشجوی جهان سربسر گفتی آهرمنست بدامن بر از آستین دشمنست ز بانگ تبیره بسنگ اندرون بدرد دل اندر شب قیر گون سپیده برآمد ز کوه سیاه سپهدار ایران به پیش سپاه بسوده اسب اندر آورد پای یلان را بهر سو همی ساخت جای سپه را سوی میمنه کوه بود ز جنگ دلیران بی اندوه بود