شاهنامه — بخش 347 از 993

سوی میسره رود آب روان چنان در خور آمد چو تن را روان پیاده که اندر خور کارزار بفرمود تا پیش روی سوار صفی بر کشیدند نیزه وران ابا گرزداران و کنداوران همیدون پیاده بسی نیزه دار چه با ترکش و تیر و جوشن گذار کمانها فگنده بباز و درون همی از جگرشان بجوشید خون پس پشت ایشان سواران جنگ کز آتش بخنجر ببردند رنگ پس پشت لشکر ز پیلان گروه زمین از پی پیل گشته ستوه درفش خجسته میان سپاه ز گوهر درفشان بکردار ماه ز پیلان زمین سربسر پیلگون ز گرد سواران هوا نیلگون درخشیدن تیغهای بنفش ازان سایهٔ کاویانی درفش تو گفتی که اندرشب تیره چهر ستاره همی برفشاند سپهر بیاراست لشکر بسان بهشت بباغ وفا سرو کینه بکشت فریبزر را داد پس میمنه پس پشت لشکر حصار و بنه گرازه سر تخمهٔ گیوگان زواره نگهدار تخت کیان بیاری فریبرز برخاستند بیک روی لشکر بیاراستند برهام فرمود پس پهلوان که ای تاج و تخت و خرد را روان برو با سواران سوی میسره نگه دار چنگال گرگ از بره بیفروز لشکرگه از فر خویش سپه را همی دار در بر خویش بدان آبگون خنجر نیو سوز چو شیر ژیان با یلان رزم توز برفتند یارانش با او بهم ز گردان لشکر یکی گستهم دگر گژدهم رزم را ناگزیر فروهل که بگذارد از سنگ تیر بفرمود با گیو تا دو هزار برفتند بر گستوان ور سوار سپرد آن زمان پشت لشکر بدوی که بد جای گردان پرخاشجوی برفتند با گیو جنگاوران چو گرگین و چون زنگهٔ شاوران درفشی فرستاد و سیصد سوار نگهبان لشکر سوی رودبار همیدون فرستاد بر سوی کوه درفشی و سیصد ز گردان گروه یکی دیده بان بر سر کوهسار نگهبان روز و ستاره شمار شب و روز گردن برافراخته ازان دیده گه دیده بان ساخته بجستی همی تا ز توران سپاه پی مور دیدی نهاده براه ز دیده خروشیدن آراستی بگفتی بگودرز و برخاستی بدان سان بیاراست آن رزمگاه که رزم آرزو کرد خورشید و ماه چو سالار شایسته باشد بجنگ نترسد سپاه از دلاور نهنگ ازان پس بیامد بسالارگاه که دارد سپه را ز دشمن نگاه درفش دلفروز بر پای کرد سپه را بقلب اندرون جای کرد سران را همه خواند نزدیک خویش پس پشت شیدوش و فرهاد پیش بدست چپش رزم دیده هجیر سوی راست کتمارهٔ شیرگیر ببستند ز آهن بگردش سرای پس پشت پیلان جنگی بپای سپهدار گودرزشان در میان درفش از برش سایهٔ کاویان همی بستد از ماه و خورشید نور نگه کرد پیران بلشکر ز دور بدان ساز و آن لشکر آراستن دل از ننگ و تیمار پیراستن در و دشت و کوه و بیابان سنان عنان بافته سربسر با عنان سپهدار پیران غمی گشت سخت برآشفت با تیره خورشید بخت ازان پس نگه کرد جای سپاه نیامدش بر آرزو رزمگاه نه آوردگه دید و نه جای صف همی برزد از خشم کف را بکف برین گونه کآمد ببایست ساخت چو سوی یلان چنگ بایست آخت پس از نامداران افراسیاب کسی کش سر از کینه گیرد شتاب گزین کرد شمشیرزن سی هزار که بودند شایستهٔ کارزار بهومان سپرد آن زمان قلبگاه سپاهی هژبر اوژن و رزمخواه بخواند اندریمان و او خواست را نهاد چپ لشکر و راست را چپ لشکرش را بدیشان سپرد ابا سی هزار از دلیران گرد