شاهنامه — بخش 350 از 993

نگه کرد هومان بگفتار اوی همی خیره دانست پیکار اوی چنین داد پاسخ کز ایران سوار نباشد که با من کند کارزار ترا خود همین مهربانیست خوی مرا کارزار آمدست آرزوی وگر کت بکین جستن آهنگ نیست بدلت اندرون آتش جنگ نیست کنم آنچ باید بدین رزمگاه نمایم هنرها بایران سپاه شوم چرمهٔ گامزن زین کنم سپیده دمان جستن کین کنم نشست از بر زین سپیده دمان چو شیر ژیان با یکی ترجمان بیامد بنزدیک ایران سپاه پر از جنگ دل سر پر از کین شاه چو پیران بدانست کو شد بجنگ بروبرجهان گشت ز اندوه تنگ بجوشیدش از درد هومان جگر یکی داستان یاد کرد از پدر که دانا بهر کار سازد درنگ سر اندر نیارد بپیکار و ننگ سبکسار تندی نماید نخست بفرجام کار انده آرد درست زبانی که اندر سرش مغز نیست اگر در بارد همان نغز نیست چو هومان بدین رزم تندی نمود ندانم چه آرد بفرجام سود جهانداورش باد فریادرس جز اویش نبینم همی یار کس چو هومان ویسه بدان رزمگاه که گودرز کشواد بد با سپاه بیامد که جوید ز گردان نبرد نگهبان لشکر بدو بازخورد طلایه بیامد بر ترجمان سواران ایران همه بدگمان بپرسید کین مرد پرخاشجوی بخیره بدشت اندر آورده روی کجا رفت خواهد همی چون نوند بچنگ اندرون گرز و بر زین کمند بایرانیان گفت پس ترجمان که آمد گه گرز و تیر و کمان که این شیردل نامبردار مرد همی با شما کرد خواهد نبرد سر ویسگانست هومان بنام که تیغش دل شیر دارد نیام چو دیدند ایرانیان گرز اوی کمر بستن خسروی برز اوی همه دست نیزه گزاران ز کار فروماند از فر آن نامدار همه یکسره بازگشتند ازوی سوی ترجمانش نهادند روی که رو پیش هومان بترکی زبان همه گفتهٔ ما بروبر بخوان که ما رابجنگ تو آهنگ نیست ز گودرز دستوری جنگ نیست اگر جنگ جوید گشادست راه سوی نامور پهلوان سپاه ز سالار گردان و گردنکشان بهومان بدادند یک یک نشان که گردان کجایند و مهتر کجاست که دارد چپ لشکر و دست راست وزانپس هیونی تگاور دمان طلایه برافگند زی پهلوان که هومان ازان رزمگه چون پلنگ سوی پهلوان آمد ایدر بجنگ چو هومان ز نزد سواران برفت بیامد بنزدیک رهام تفت وزانجا خروشی برآورد سخت که ای پور سالار بیدار بخت چپ لشکر و چنگ شیران توی نگهبان سالار ایران توی بجنبان عنان اندرین رزمگاه میان دو صف برکشیده سپاه بورد با من ببایدت گشت سوی رود خواهی وگر سوی دشت وگر تو نیابی مگر گستهم بیاید دمان با فروهل بهم که جوید نبردم ز جنگاوران بتیغ و سنان و بگرز گران هرآنکس که پیش من آید بکین زمانه برو بر نوردد زمین وگر تیغ ما را ببیند بجنگ بدرد دل شیر و چرم پلنگ چنین داد رهام پاسخ بدوی که ای نامور گرد پرخاشجوی زترکان ترا بخرد انگاشتم ازین سان که هستی نپنداشتم که تنها بدین رزمگاه آمدی دلاور بپیش سپاه آمدی بر آنی که اندر جهان تیغ دار نبندد کمر چون تو دیگر سوار یکی داستان از کیان یاد کن زفام خرد گردن آزاد کن که هر کو بجنگ اندر آید نخست ره بازگشتن ببایدش جست ازاینها که تو نام بردی بجنگ همه جنگ را تیز دارند چنگ ولیکن چو فرمان سالار شاه نباشد نسازد کسی رزمگاه