شاهنامه — بخش 352 از 993

دلیری مکن جنگ ما را مخواه که روباه با شیر ناید براه چو هومان ز گودرز پاسخ شنید چو شیر اندران رزمگه بردمید بگودرز گفت ار نیایی بجنگ تو با من نه زانست کایدت ننگ ازان پس که جنگ پشن دیده ای سر از رزم ترکان بپیچیده ای به لاون بجنگ آزمودی مرا به آوردگه بر ستودی مرا ار ایدونک هست اینک گویی همی وزین کینه کردار جویی همی یکی برگزین از میان سپاه که با من بگردد به آوردگاه که من از فریبرز و رهام جنگ بجستم بسان دلاور پلنگ بگشتم سراسر همه انجمن نیاید ز گردان کسی پیش من بگودرز بد بند پیکارشان شنیدن نه ارزید گفتارشان تو آنی که گویی بروز نبرد بخنجر کنم لاله بر کوه زرد یکی با من اکنون بدین رزمگاه بگرد و بگرز گران کینه خواه فراوان پسر داری ای نامور همه بسته بر جنگ ما بر کمر یکی را فرستی بر من بجنگ اگر جنگ جویی چه جویی درنگ پس اندیشه کرد اندران پهلوان که پیشش که آید بجنگ از گوان گر از نامداران هژبری دمان فرستم بنزدیک این بدگمان شود کشته هومان برین رزمگاه ز ترکان نیاید کسی کینه خواه دل پهلوانش بپیچد بدرد ازان پس بتندی نجوید نبرد سپاهش بکوه کنابد شود بجنگ اندرون دست ما بد شود ور از نامداران این انجمن یکی کم شود گم شود نام من شکسته شود دل گوان را بجنگ نسازند زان پس به جایی درنگ همان به که با او نسازیم کین بروبر ببندیم راه کمین مگر خیره گردند و جویند جنگ سپاه اندر آرند زان جای تنگ چنین داد پاسخ بهومان که رو بگفتار تندی و در کار نو چو در پیش من برگشادی زبان بدانستم از آشکارت نهان که کس را ز ترکان نباشد خرد کز اندیشهٔ خویش رامش برد ندانی که شیر ژیان روز جنگ نیالاید از بن بروباه چنگ و دیگر دو لشکر چنین ساخته همه بادپایان سر افراخته بکینه دو تن پیش سازند جنگ همه نامداران بخایند چنگ سپه را همه پیش باید شدن به انبوه زخمی بباید زدن تو اکنون سوی لشکرت باز شو برافراز گردن بسالار نو کز ایرانیان چند جستم نبرد نزد پیش من کس جز از باد سرد بدان رزمگه بر شود نام تو ز پیران برآید همه کام تو بدو گفت هومان ببانگ بلند که بی کردن کار گفتار چند یکی داستان زد جهاندار شاه بیاد آورم اندرین کینه گاه که تخت کیان جست خواهی مجوی چو جویی از آتش مبرتاب روی ترا آرزو جنگ و پیکار نیست وگر گل چنی راه بی خار نیست نداری ز ایران یکی شیرمرد که با من کند پیش لشکرنبرد بچاره همی بازگردانیم نگیرم فریبت اگر دانیم همه نامدراان پرخاشجوی بگودرز گفتند کاینست روی که از ما یکی را به آوردگاه فرستی بنزدیک او کینه خواه چنین داد پاسخ که امروز روی ندارد شدن جنگ را پیش اوی چو هومان ز گودرز برگشت چیر برآشفت برسان شیر دلیر بخندید و روی از سپهبد بتافت سوی روزبانان لشکر شتافت کمان را بزه کرد و زیشان چهار بیفگند ز اسب اندران مرغزار چو آن روزبانان لشکر ز دور بدیدند زخم سرافراز تور رهش بازدادند و بگریختند بورد با او نیاویختند ببالا برآمد بکردار مست خروشش همی کوه را کرد پست همی نیزه برگاشت بر گرد سر که هومان ویسه است پیروزگر خروشیدن نای رویین ز دشت برآمد چو نیزه ز بالا بگشت