شاهنامه — بخش 356 از 993

که رو پیش بیژن بگویش که زود بیایی دمان گر من آیم چو دود فرستاده برگشت و با او بگفت که با جان پاکت خرد باد جفت سپهدار هومان بیامد چو گرد بدان تا ز بیژن بجوید نبرد چو بشنید بیژن بیامد دمان بسیچیده جنگ با ترجمان بپشت شباهنگ بر بسته تنگ چو جنگی پلنگی گرازان بجنگ زره با گره بر بر پهلوی درفشان سر از مغفر خسروی بهومان چنین گفت کای بادسار ببردی ز من دوش سر یاددار امیدستم امروز کین تیغ من سرت را ز بن بگسلاند ز تن که از خاک خیزد ز خون تو گل یکی داستان اندر آری بدل که با آهوان گفت غرم ژیان که گر دشت گردد همه پرنیان ز دامی که پای من آزادگشت نپویم بران سوی آباد دشت چنین داد پاسخ که امروز گیو بماند جگر خسته بر پور نیو بچنگ منی در بسان تذرو که بازش برد بر سر شاخ سرو خروشان و خون از دو دیده چکان کشانش بچنگال و خونش مکان بدو گفت بیژن که تا کی سخن کجا خواهی آهنگ آورد کن بکوه کنابد کنی کارزار اگر سوی زیبد برآرای کار که فریادرسمان نباشد ز دور نه ایران گراید بیاری نه تور برانگیختند اسب و برخاست گرد بزه بر نهاده کمان نبرد دو خونی برافراخته سر بماه چنان کینه ور گشته از کین شاه ز کوه کنابد برون تاختند سران سوی هامون برافراختند برفتند چندانک اندر زمی ندیدند جایی پی آدمی نه بر آسمان کرگسان را گذر نه خاکش سپرده پی شیر نر نه از لشکران یار و فریادرس بپیرامن اندر ندیدند کس نهادند پیمان که با ترجمان نباشند در چیرگی بدگمان بدان تا بد و نیک با شهریار بگویند ازین گردش روزگار که کردار چون بود و پیکار چون چه زاری رسید اندرین دشت خون بگفتند و زاسبان فرود آمدند ببند زره بر کمر برزدند بر اسبان جنگی سواران جنگ یکی برکشیدند چون سنگ تنگ چو بر بادپایان ببستند زین پر از خشم گردان و دل پر ز کین کمانها چوبایست برخاستند بمیدان تنگ اندرون تاختند چپ و راست گردان و پیچان عنان همان نیزه و آب داده سنان زرهشان درآورد شد لخت لخت نگر تا کرا روز برگشت و بخت دهنشان همی از تبش مانده باز بب و بسایش آمد نیاز پس آسوده گشتند و دم برزدند بران آتش تیز نم برزدند سپر برگرفتند و شمشیر تیز برآمد خروشیدن رستخیز چو بر درفشان که از تیره میغ همی آتش افروخت ازهردو تیغ زآهن بدان آهن آبدار نیامد بزخم اندرون تابدار بکردارآتش پرنداوران فرو ریخت ازدست کنداوران نبد دسترسشان بخون ریختن نشد سیر دلشان زآویختن عمود از پس تیغ برداشتند از اندازه پیکار بگذاشتند ازان پس بران بر نهادند کار که زور آزمایند در کارزار بدین گونه جستند ننگ و نبرد که از پشت زین اندر آرند مرد کمربند گیرد کرا زور بیش رباید ز اسب افگند خوار پیش ز نیروی گردان دوال رکیب گسست اندر آوردگاه از نهیب همیدون نگشتند ز اسبان جدا نبودند بر یکدگر پادشا پس از اسب هر دو فرود آمدند ز پیکار یکبار دم برزدند گرفته بدست اسپشان ترجمان دو جنگی بکردار شیر دمان بدان ماندگی باز برخاستند بکشتی گرفتن بیاراستند زشبگیر تا سایه گسترد شید دو خونی ازین سان به بیم و امید همی رزم جستند یک با دگر یکی را ز کینه نه برگشت سر