شاهنامه — بخش 357 از 993

دهن خشک و غرقه شده تن در آب ازان رنج و تابیدن آفتاب وزان پس بدستوری یکدگر برفتند پویان سوی آبخور بخورد آب و برخاست بیژن بدرد ز دادار نیکی دهش یاد کرد تن از درد لرزان چو از باد بید دل از جان شیرین شده ناامید بیزدان چنین گفت کای کردگار تو دانی نهان من و آشکار اگر داد بینی همی جنگ ما برین کینه جستن بر آهنگ ما ز من مگسل امروز توش مرا نگه دار بیدار هوش مرا جگر خسته هومان بیامد چو زاغ سیه گشت از درد رخ چون چراغ بدان خستگی باز جنگ آمدند گرازان بسان پلنگ آمدند همی زور کرد این بران آن برین گه این را بسودی گه آنرا زمین ز بیژن فزون بود هومان بزور هنر عیب گردد چو برگشت هور ز هر گونه زور آزمودند و بند فراز آمد آن بند چرخ بلند بزد دست بیژن بسان پلنگ ز سر تا میانش بیازید چنگ گرفتش بچپ گردن و راست ران خم آورد پشت هیون گران برآوردش از جای و بنهاد پست سوی خنجر آورد چون باد دست فرو برد و کردش سر از تن جدا فگندش بسان یکی اژدها بغلتید هومان بخاک اندرون همه دشت شد سربسر جوی خون نگه کرد بیژن بدان پیلتن فگنده چو سرو سهی بر چمن شگفت آمدش سخت و برگشت ازوی سوی کردگار جهان کرد روی که ای برتر از جایگاه و زمان ز جان سخن گوی و روشن روان توی تو که جز تو جهاندار نیست خرد را بدین کار پیکار نیست مرا زین هنر سربسر بهره نیست که با پیل کین جستنم زهره نیست بکین سیاوش بریدمش سر بهفتاد خون برادر پدر روانش روان ورا بنده باد بچنگال شیران تنش کنده باد سرش را بفتراک شبرنگ بست تنش را بخاک اندر افگند پست گشاده سلیح و گسسته کمر تنش جای دیگر دگر جای سر زمانه سراسر فریبست و بس بسختی نباشدت فریادرس جهان را نمایش چو کردار نیست سپردن بدو دل سزاوار نیست بترسید ازو یار هومان چو دید که بر مهتر او چنان بد رسید چو شد کار هومان ویسه تباه دوان ترجمانان هر دو سپاه ستایش کنان پیش بیژن شدند چو پیش بت چین برهمن شدند بدو گفت بیژن مترس از گزند که پیمان همانست و بگشاد بند تو اکنون سوی لشکر خویش پوی ز من هرچ دیدی بدیشان بگوی بشد ترجمان بیژن آمد دمان بکوه کنابد بزه بر کمان چو بیژن نگه کرد زان رزمگاه نبودش گذر جز بتوران سپاه بترسید از انبوه مردم کشان که یابند زان کار یکسر نشان بجنگ اندر آیند برسان کوه بسنده نباشد مگر با گروه برآهخت درع سیاوش ز سر بخفتان هومان بپوشید بر بران چرمهٔ پیل پیکر نشست درفش سر نامداران بدست برفت و بران دشت کرد آفرین بران بخت بیدار و فرخ زمین چو آن دیده بانان لشکر ز دور درفش و نشان سپهدار تور بدیدند زان دیده برخاستند بشادی خروشیدن آراستند طلایه هیونی برافگند زود بنزدیک پیران بکردار دود که هومان بپیروزی شهریار دوان آمد از مرکز کارزار درفش سپهدار ایران نگون تنش غرقه مانده بخاک اندرون همه لشکرش برگرفته خروش بهومان نهاده سپهدار گوش چو بیژن میان دو رویه سپاه رسید اندران سایهٔ تاج و گاه بتوران رسید آن زمان ترجمان بگفت آنچ دید از بد بدگمان هم آنگه بپیران رسید آگهی که شد تیره آن فر شاهنشهی سبک بیژن اندر میان سپاه نگونسار کرد آن درفش سیاه