شاهنامه — بخش 363 از 993

بفرمودشان جنگ را ساختن دل و گوش دادن بکین آختن برفتند پیش سپهبد گروه بر انبوه لشکر بکردار کوه بریشان نگه کرد سالار مرد زمین تیره دید آسمان لاژورد چنین گفت کز گاه رزم پشین نیاراست کس رزمگاهی چنین باسب و سلیح و بسیم و بزر بپیلان جنگی و شیران نر اگر یار باشد جهان آفرین نپیچیم از ایدر عنان تا بچین چو بنشست فرزانگان را بخواند ابا نامداران برامش نشاند همی خورد شادی کنان دل بجای همی با یلان جنگ را کرد رای بپیران رسید آگهی زین سخن که سالار ایران چه افگند بن ازان آگهی شد دلش پرنهیب سوی چاره برگشت و بند و فریب ز دستور فرخنده رای آنگهی بجست اندر آن کینه جستن رهی یکی نامه فرمود پس تا دبیر نویسد سوی پهلوان دلپذیر سر نامه کرد آفرین بزرگ بیزدان پناهش ز دیو سترگ دگر گفت کز کردگار جهان بخواهم همی آشکار و نهان مگر کز میان تو رویه سپاه جهاندار بردارد این کینه گاه اگر تو که گودرزی آن خواستی که گیتی بکینه بیاراستی برآمد ازین کینه گه کام تو چه گویی چه باشد سرانجام تو نگه کن که چندان دلیران من ز خویشان نزدیک و شیران من تن بی سرانشان فگندی بخاک ز یزدان نداری همی شرم و باک ز مهر و خرد روی برتافتی کنون آنچ جستی همه یافتی گه آمد که گردی ازین کینه سیر بخون ریختن چند باشی دلیر نگه کن کز ایران و توران سوار چه مایه تبه شد بدین کارزار بکین جستن مرده ای ناپدید سر زندگان چند باید برید گه آمد که بخشایش آید ترا ز کین جستن آسایش آید ترا اگر بازیابی شده روزگار بگیتی درون تخم کینه مکار روانت مرنجان و مگذار تن ز خون ریختن بازکش خویشتن پس از مرگ نفرین بود بر کسی کزو نام زشتی بماند بسی نباید که زشتی بماندت نام وگر تو بدان سر شوی شادکام هر آنگه که موی سیه شد سپید ببودن نماند فراوان امید بترسم که گر بار دیگر سپاه بجنگ اندر آید بدین رزمگاه نبینی ز هر دو سپه کس بپای برفته روان تن بمانده بجای ازان پس که داند که پیروز کیست نگون بخت گر گیتی افروز کیست ور ایدونک پیکار و خون ریختن بدین رزمگه با من آویختن کزین سان همی جنگ شیران کنی همی از پی شهر ایران کنی بگو تا من اکنون هم اندر شتاب نوندی فرستم بافراسیاب بدان تا بفرمایدم تا زمین ببخشم و پس در نوردیم کین چنانچون بگاه منوچهر شاه ببخشش همی داشت گیتی نگاه هران شهر کز مرز ایران نهی بگو تا کنیم آن ز ترکان تهی وز آباد و ویران و هر بوم و بر که فرمود کیخسرو دادگر از ایران بکوه اندر آید نخست در غرچگان از بر بوم بست دگر طالقان شهر تا فاریاب همیدون در بلخ تا اندر آب دگر پنجهیر و در بامیان سر مرز ایران و جای کیان دگر گوزگانان فرخنده جای نهادست نامش جهان کدخدای دگر مولیان تا در بدخشان همینست ازین پادشاهی نشان فروتر دگر دشت آموی و زم که با شهر ختلان براید برم چه شگنان وز ترمذ ویسه گرد بخارا و شهری که هستش بگرد همیدون برو تا در سغد نیز نجوید کس آن پادشاهی بنیز وزان سو که شد رستم گرد سوز سپارم بدو کشور نیمروز ز کوه و ز هامون بخوانم سپاه سوی باختر برگشاییم راه بپردازم این تا در هندوان نداریم تاریک ازین پس روان