شاهنامه — بخش 366 از 993

ازان پس بکین سیاوش باز فگند این چنین کینهٔ نو دارز نیامد بدانگه ترا داد یاد که او بی گنه جان شیرین بداد جه مایه بزرگان که از تخت و گاه از ایران شدند اندرین کین تباه و دیگر که گفتی که با پیر سر بخون ریختن کس نبندد کمر بدان ای جهاندیدهٔ پرفریب بهر کار دیده فراز و نشیب که یزدان مرا زندگانی دراز بدان داد با بخت گردن فراز که از شهر توران بروز نبرد ز کینه برآرم بخورشید گرد بترسم همی زانک یزدان من ز تن بگسلاند مگر جان من من این کینه را ناوریده بجای بر و بومتان ناسپرده بپای سدیگر که گفتی ز یزدان پاک نبینم بدلت اندرون بیم و باک ندانی کزین خیره خون ریختن گرفتار کردی بفرجام تن من اکنون بدین خوب گفتار تو اگر باز گردم ز پیکار تو بهنگام پرسش ز من کردگار بپرسد ازین گردش روزگار که سالاری و گنج و مردانگی ترا دادم و زور و فرزانگی بکین سیاوش کمر بر میان نبستی چرا پیش ایرانیان بهفتاد خون گرامی پسر بپرسد ز من داور دادگر ز پاسخ بپیش جهان آفرین چه گویم چرا بازگشتم ز کین ز کار سیاوش چهارم سخن که افگندی ای پیر سالار بن که گفتی ز بهر تنی گشته خاک نشاید ستد زنده را جان پاک تو بشناس کین زشت کردارها بدل پر ز هر گونه آزارها که با شهر ایران شما کرده اید چه مایه کیان را بیازرده اید چه پیمان شکستن چه کین ساختن همیشه بسوی بدی تاختن چو یاد آورم چون کنم آشتی که نیکی سراسر بدی کاشتی بپنجم که گفتی که پیمان کنم ز توران سران را گروگان کنم بنزدیک خسرو فرستیم گنج ببندیم بر خویشتن راه رنج بدان ای نگهبان توران سپاه که فرمان جز اینست ما را ز شاه مرا جنگ فرمود و آویختن بکین سیاوش خون ریختن چو فرمان خسرو نیارم بجای روان شرم دارد بدیگر سرای ور اومید داری که خسرو بمهر گشاید برین گفتها بر تو چهر گروگان و آن خواسته هرچ هست چو لهاک و رویین خسروپرست گسی کن بزودی بنزدیک شاه سوی شهر ایران گشادست راه ششم شهر ایران که کردی تو یاد برو و بوم آباد فرخ نژاد سپاریم گفتی بخسرو همه ز هر سو بر خویش خوانم رمه تراکرد یزدان ازان بی نیاز گر آگه نه ای تا گشاییم راز سوی باختر تا بمرز خزر همه گشت لهراسب را سربسر سوی نیمروز اندرون تا بسند جهان شد بکردار روی پرند تهم رستم نیو با تیغ تیز برآورد ازیشان دم رستخیز سر هندوان با درفش سیاه فرستاد رستم بنزدیک شاه دهستان و خوارزم و آن بوم و بر که ترکان برآورده بودند سر بیابان ازیشان بپرداختند سوی باختر تاختن ساختند ببارید بر شیده اشکش تگرگ فراز آوریدش بنزدیک مرگ اسیران وز خواسته چند چیز فرستاد نزدیک خسرو بنیز وزین سو من و تو به جنگ اندریم بدین مرکز نام و ننگ اندریم بیک جنگ دیدی همه دستبرد ازین نامداران و مردان گرد ور ایدونک روی اندر آری بروی رهانم ترا زین همه گفت و گوی بنیروی یزدان و فرمان شاه بخون غرقه گردانم این رزمگاه تو ای نامور پهلوان سپاه نگه کن بدین گردش هور و ماه که بند سپهری فراز آمدست سربخت ترکان بگاز آمدست نگر تا ز کردار بدگوهرت چه آرد جهان آفرین بر سرت زمانه ز بد دامن اندر کشید مکافات بد را بد آید پدید