شاهنامه — بخش 369 از 993

که کیخسرو آید همی با سپاه بپشت سپهبد بدین رزمگاه گرایدونک گردد درست این خبر که خسرو کند سوی ما برگذر جهاندار داند که من با سپاه نیارم شدن پیش او کینه خواه مگر شاه با لشکر کینه جوی نهد سوی ایران بدین کینه روی بگرداند این بد ز تورانیان ببندد بکینه کمر بر میان که گر جان ما را ز ایران سپاه بد آید نباشد کسی کینه خواه فرستاده گفت پیران شنید بکردار باد دمان بردمید مشست از بر بادپای سمند بکردار آتش هیونی بلند بشد تا بنزدیک افراسیاب نه دم زد بره بر نه آرام و خواب بنزدیک شاه اندر آمد چو باد ببوسید تخت و پیامش بداد چو بشنید گفتار پیران بدرد دلش گشت پرخون و رخساره زرد شد از کار آن کشتگان خسته دل بدان درد بنهاد پیوسته دل وزان نیز کز دشمنان لشکرش گریزان و ویران شده کشورش ز هر سو پلنگ اندر آورده چنگ بروبر جهان گشته تاریک و تنگ چو گفتار پیران ازان سان شنید سپه را همه پای برجای دید به شبگیر چون تاج بر سر نهاد همانگه فرستاده را در گشاد بفرمود تا بازگردد بجای سوی نامور بندهٔ کدخدای چنین پاسخ آورد کو را بگوی که ای مهربان نیکدل راستگوی تو تا زادی از مادر پاکتن سرافراز بودی بهر انجمن ترا بیشتر نزد من دستگاه توی برتر از پهلوانان بجاه همیشه یکی جوشنی پیش من سپر کرده جان و فدی کرده تن همیدون بهر کار با گنج خویش گزیده ز بهر منی رنج خویش تو بردی ز چین تا بایران سپاه تو کردی دل و بخت دشمن سیاه نبیند سپه چون تو سالار نیز نبندد کمر چون تو هشیار نیز ز تور و پشنگ ار دراید بمهر چو تو پهلوان نیز نارد سپهر نخست آنک گفتی من از انجمن گنهکار دارم همی خویشتن که کیخسرو آمد ز توران زمین به ایران و با ما بگسترد کین بدین من که شاهم نیازرده ام بدل هرگز این یاد ناورده ام نباید که باشی بدین تنگدل ز تیمار یابد ترا زنگ دل که آن بودنی بود از کردگار نیامد بدین بد کس آموزگار که کیخسرو از من نگیرد فروغ نبیره مخوانش که باشد دروغ نباشم همیدون من او را نیا نجویم همی زین سخن کیمیا بدن کار او کس گنهکار نیست مرا با جهاندار پیکار نیست چنین بود و این بودنی کار بود مرا از تو در دل چه آزار بود و دیگر که گفتی ز کار سپاه ز گردیدن تیره خورشید و ماه همیشه چنینست کار نبرد ز هر سو همی گردد این تیره گرد گهی برکشد تا بخورشید سر گهی اندر آرد ز خورشید بر بیکسان نگردد سپهر بلند گهی شاد دارد گهی مستمند گهی با می و رود و رامشگران گهی با غم و گرم و با اندهان تو دل را بدین درد خسته مدار روان را بدین کار بسته مدار سخن گفتن کشتگان گشت خواب ز کین برادر تو سر برمتاب دلی کو ز درد برادر شخود علاج پزشکان نداردش سود سه دیگر که گفتی که خسرو پگاه بجنگ اندر آید همی با سپاه مبیناد چشم کس آن روزگار که او پیشدستی نماید بکار که من خود برانم کز ایدر سپاه ازان سوی جیحون گذارم براه نه گودرز مانم نه خسرو نه طوس نه گاه و نه تاج و نه بوق و نه کوس بایران ازان گونه رانم سپاه کزان پس نبیند کسی تاج و گاه بکیخسرو این پس نمانم جهان بسر بر فرود آیمش ناگهان بخنجر ازان سان ببرم سرش که گرید بدو لشکر و کشورش مگر کاسمانی دگرگونه کار فرازآید از گردش روزگار