شاهنامه — بخش 37 از 993

سپاس از جهاندار فریادرس نگیرد به سختی جز او دست کس دگر آفرین بر فریدون برز خداوند تاج و خداوند گرز همش داد و هم دین و هم فرهی همش تاج و هم تخت شاهنشهی همه راستی راست از بخت اوست همه فر و زیبایی از تخت اوست رسیدم به خوبی بتوران زمین سپه برکشیدیم و جستیم کین سه جنگ گران کرده شد در سه روز چه در شب چه در هور گیتی فروز از ایشان شبیخون و از ماکمین کشیدیم و جستیم هر گونه کین شنیدم که ساز شبیخون گرفت ز بیچارگی بند افسون گرفت کمین ساختم از پس پشت اوی نماندم به جز باد در مشت اوی یکایک چو از جنگ برگاشت روی پی اندر گرفتم رسیدم بدوی بخفتانش بر نیزه بگذاشتم به نیرو ازان زینش برداشتم بینداختم چون یکی اژدها بریدم سرش از تن بی بها فرستادم اینک به نزد نیا بسازم کنون سلم را کیمیا چنان چون سر ایرج شهریار به تابوت زر اندر افگند خوار به نامه درون این سخن کرد یاد هیونی برافگند برسان باد فرستاده آمد رخی پر ز شرم دو چشم از فریدون پر از آب گرم که چون برد خواهد سر شاه چین بریده بر شاه ایران زمین که فرزند گر سر بپیچید ز دین پدر را بدو مهر افزون ز کین گنه بس گران بود و پوزش نبرد و دیگر که کین خواه او بود گرد بیامد فرستادهٔ شوخ روی سر تور بنهاد در پیش اوی فریدون همی بر منوچهر بر یکی آفرین خواست از دادگر به سلم آگهی رفت ازین رزمگاه وزان تیرگی کاندر آمد به ماه پس پشتش اندر یکی حصن بود برآورده سر تا به چرخ کبود چنان ساخت کاید بدان حصن باز که دارد زمانه نشیب و فراز هم این یک سخن قارن اندیشه کرد که برگاشتش سلم روی از نبرد کالانی دژش باشد آرامگاه سزد گر برو بربگیریم راه که گر حصن دریا شود جای اوی کسی نگسلاند ز بن پای اوی یکی جای دارد سر اندر سحاب به چاره برآورده از قعر آب نهاده ز هر چیز گنجی به جای فگنده برو سایه پر همای مرا رفت باید بدین چاره زود رکاب و عنان را بباید بسود اگر شاه بیند ز جنگ آوران به کهتر سپارد سپاهی گران همان با درفش همایون شاه هم انگشتر تور با من به راه بباید کنون چاره ای ساختن سپه را بحصن اندر انداختن من و گرد گرشاسپ و این تیره شب برین راز بر باد مگشای لب چو روی هوا گشت چون آبنوس نهادند بر کوههٔ پیل کوس همه نامداران پرخاشجوی ز خشکی به دریا نهادند روی سپه را به شیروی بسپرد و گفت که من خویشتن را بخواهم نهفت شوم سوی دژبان به پیغمبری نمایم بدو مهر انگشتری چو در دژ شوم برفرازم درفش درفشان کنم تیغهای بنفش شما روی یکسر سوی دژ نهید چنانک اندر آیید دمید و دهید سپه را به نزدیک دریا بماند به شیروی شیراوژن و خود براند بیامد چو نزدیکی دژ رسید سخن گفت و دژدار مهرش بدید چنین گفت کز نزد تور آمدم بفرمود تا یک زمان دم زدم مرا گفت شو پیش دژبان بگوی که روز و شب آرام و خوردن مجوی کز ایدر درفش منوچهر شاه سوی دژ فرستد همی با سپاه تو با او به نیک و به بد یار باش نگهبان دژ باش و بیدار باش چو دژبان چنین گفتها را شنید همان مهر انگشتری را بدید همان گه در دژ گشادند باز بدید آشکارا ندانست راز نگر تا سخنگوی دهقان چه گفت که راز دل آن دید کو دل نهفت مرا و ترا بندگی پیشه باد ابا پیشه مان نیز اندیشه باد