شاهنامه — بخش 379 از 993

دو جنگی و هر دو دلیر و سوار هشیوار و دیده بسی کارزار بگشتند بسیار یک بادگر بپیچید رهام پرخاشخر یکی نیزه انداخت بر ران اوی کز اسب اندر آمد بفرمان اوی جدا شد ز باره هم آنگاه ترک ز اسب اندر افتاد ترک سترگ بپشت اندرش نیزه ای زد دگر سنان اندر آمد میان جگر فرود آمد از باره کرد آفرین ز دادار بر بخت شاه زمین بکین سیاوش کشیدش نگون ز کینه بمالید بر روی خون بزین اندر آهخت و بستش چو سنگ سر آویخته پایها زیر تنگ نشست از بر زین و اسبش کشان بیامد دوان تا بجای نشان ببالا برآمد شده شاد دل ز درد و غمان گشته آزاددل به پیروزی شاه و تخت بلند بکام آمده زیر بخت بلند همی آفرین خواند سالار شاه ابر شاه کیخسرو و تاج و گاه که پیروزگر شاه پیروز باد همه روزگارانش نوروز باد ششم بیژن گیو و رویین دمان بزه برنهادند هر دو کمان چپ و راست گشتند یک با دگر نبد تیرشان از کمان کارگر برومی عمود آنگهی پور گیو همی گشت با گرد رویین نیو بر آوردگه بر برو دست یافت زمین را بدرید و اندر شتافت زد از باد بر سرش رومی ستون فروریخت از ترگ او مغز و خون به زین پلنگ اندرون جان بداد ز پیران ویسه بسی کرد یاد پس از پشت باره درآمد نگون همه تن پر آهن دهن پر ز خون ز اسب اندر آمد سبک بیژنا مر او را بکردار آهرمنا کمند اندر افگند و بر زین کشید نبد کس که تیمار رویین کشید برفت از پی سود مایه بباد هنوز از جوانیش نابوده شاد بر اسبش بکردار پیلی ببست گرفت آنگهی پالهنگش بدست عنان هیون تگاور بتافت وز آن جایگه سوی بالا شتافت بچنگ اندرون شیر پیکر درفش میان دیبه و رنگ خورده بنفش چنینست کار جهان فریب پس هر فرازی نهاده نشیب وز آن جایگه شد بجای نشان بنزدیک آن نامور سرکشان همی گفت پیروزگر باد شاه همیشه سر پهلوان با کلاه جهان پیش شاه جهان بنده باد همیشه دل پهلوان باد شاد برون تاخت هفتم ز گردان هجیر یکی نامداری سواری هژیر سپهرم ز خویشان افراسیاب یکی نامور بود با جاه و آب ابا پور گودرز رزم آزمود که چون او بلشکر سواری نبود برفتند هر دو بجای نبرد برآمد ز آوردگه تیره گرد بشمشیر هر دو برآویختند همی زآهن آتش فروریختند هجیر دلاور بکردار شیر بروی سپهرم درآمد دلیر بنام جهان آفرین کردگار ببخت جهاندار با شهریار یکی تیغ زد بر سر و ترگ اوی که آمد هم اندر زمان مرگ اوی درافتاد ز اسبش هم آنگه نگون بزاری و خواری دهن پر ز خون فرود آمد از باره فرخ هجیر مر او را ببست از بر زین چو شیر نشست از بر اسب و آن اسب اوی گرفته عنان و درآورده روی برآمد ببالا و کرد آفرین بران اختر نیک و فرخ زمین همی زور و بخت از جهاندار دید وز آن گردش بخت بیدار دید بهشتم ز گردان ناماوران بشد ساخته زنگهٔ شاوران که همرزمش از تخم او خواست بود که از جنگ هرگز نه برکاست بود گرفتند هر دو عمود گران چو او خواست با زنگهٔ شاوران بگشتند ز اندازه بیرون بجنگ ز بس کوفتن گشت پیکار تنگ فروماند اسبان جنگی ز تگ که گفتی بتنشان نجنبید رگ چو خورشید تابان ز گنبد بگشت بکردار آهن بتفسید دشت چنان تشنه گشتند کز جای خویش نجنبید و ننهاد کس پای پیش