شاهنامه — بخش 382 از 993

چو با کینه جویان نبد پهلوان خروشی برآمد ز پیر و جوان که گودرز بر دست پیران مگر ز پیری بخون اندر آورد سر همی زار بگریست لشکر همه ز نادیدن پهلوان رمه درفشی پدید آمد از تیره گرد گرازان و تازان بدشت نبرد برآمد ز لشکرگه آوای کوس همی گرد بر آسمان داد بوس بزرگان بر پهلوان آمدند پر از خنده و شادمان آمدند چنین گفت لشکر مگر پهلوان ازو بازگردید تیره روان که پیران یکی شیردل مرد بود همه ساله جویای آورد بود چنین یاد کرد آن زمان پهلوان سپرده بدو گوش پیر و جوان بانگشت بنمود جای نبرد بگفت آنک با او زمانه چه کرد برهام فرمود تا برنشست بوردن او میان را ببست بدو گفت او را بزین برببند بیاور چنان تازیان بر نوند درفش و سلیحش چنان هم که هست بدرع و میانش مبر هیچ دست بران گونه چون پهلوان کرد یاد برون تاخت رهام چون تندباد کشید از بر اسب روشن تنش بخون اندرون غرقه بد جوشنش چنان هم ببستش بخم کمند فرود آوریدش ز کوه بلند درفشش چو از جایگاه نشان ندیدند گردان گردنکشان همه خواندند آفرین سربسر ابر پهلوان زمین دربدر که ای نامور پشت ایران سپاه پرستندهٔ تخت تو باد ماه فدای سپه کرده ای جان و تن بپیری زمان روزگار کهن چنین گفت گودرز با مهتران که چون رزم ما گشت زین سان گران مرا در دل آید که افراسیاب سپه بگذراند بدین روی آب سپاه وی آسوده از رنج و تاب بمانده سپاهم چنین در شتاب ولیکن چنین دارم امید من که آید جهاندار خورشید من بیفروزد این رزمگه را بفر بیارد سپاهی بنو کینه ور یکی هوشمندی فرستاده ام بس شاه را پندها داده ام که گر شاه ترکان بیارد سپاه نداریم پای اندرین کینه گاه گمانم چنانست کو با سپاه بیاری بیاید بدین رزمگاه مر این کشتگان را برین دشت کین چنین هم بدارید بر پشت زین کزین کشتگان جان ما بیغمست روان سیاوش زین خرمست اگر هم چنین نزد شاه آوریم شود شاد و زین پایگاه آوریم که آشوب ترکان و ایرانیان ازین بد کجا کم شد اندر میان همه یکسره خواندند آفرین که بی تو مبادا زمان و زمین همه سودمندی ز گفتار تست خور و ماه روشن بدیدار تست برفتند با کشتگان همچنان گروی زره را پیاده دوان چو نزدیک بنگاه و لشکر شدند پذیرهٔ سپهبد سپاه آمدند بپیش سپه بود گستهم شیر بیامد بر پهلوان دلیر زمین را ببوسید و کرد آفرین سپاهت بی آزار گفتا ببین چنانچون سپردی سپردم بهم درین بود گودرز با گستهم که اندر زمان از لب دیده بان بگوش آمد از کوه زیبد فغان که از گرد شد دشت چون تیره شب شگفتی برآمد ز هر سو جلب خروشیدن کوس با کرنای بجنباند آن دشت گویی ز جای یکی تخت پیروزه بر پشت پیل درفشان بکردار دریای نیل هوا شد بسان پرند بنفش ز تابیدن کاویانی درفش درفشی ببالای سرو سهی پدید آمد از دور با فرهی بگردش سواران جوشنوران زمین شد بنفش از کران تا کران پس هر درفشی درفشی بپای چه از اژدها و چه پیکر همای ارگ همچنین تیزرانی کنند بیک روز دیگر بدینجا رسند ز کوه کنابد همان دیده بان بدید آن شگفتی و آمد دوان چنین گفت گر چشم من تیره نیست وز اندوه دیدار من خیره نیست