شاهنامه — بخش 388 از 993

ببیژن چنین گفت کای نیک خواه مکن خویشتن پیش من در تباه مرا درد تو بتر از مرگ خویش بنه بر سر خسته بر ترگ خویش یکی چاره کن تا ازین جایگاه توانی رسانیدنم نزد شاه مرا باد چندان همی روزگار که بینم یکی چهرهٔ شهریار ازان پس چو مرگ آیدم باک نیست مرا خود نهالی به جز خاک نیست نمردست هرکس که با کام خویش بمیرد بیابد سرانجام خویش و دیگر دو بد خواه با ترس و باک که بر دست من کرد یزدان هلاک مگرشان بزین بر توانی کشید وگرنه سرانشان ز تنها برید سلیح و سر نامبردارشان ببر تا بدانند پیکارشان کنی نزد شاه جهاندار یاد که من سر بخیره ندادم بباد بسودم بهر جای بابخت جنگ گهٔ نام جستن نمردم بننگ ببیژن نمود آنگهی هر دو تور که بودند کشته فگنده بدور بگفت این و سستی گرفتش روان همی بود بیژن بسر بر نوان وز آن جایگه اسب او بیدرنگ بیاورد و بگشاد از باره تنگ نمد زین بزیر تن خفته مرد بیفگند و نالید چندی بدرد همه دامن قرطه را کرد چاک ابر خستگیهاش بر بست پاک وز آن جایگه سوی بالا دوان بیامد ز غم تیره کرده روان سواران ترکان پراگنده دید که آمد ز راه بیابان پدید ز بالا چو برق اندر آمد بشیب دل از مردن گستهم با نهیب ازان بیم دیده سواران دو تن بشمشیرکم کرد زان انجمن ز فتراک بگشاد زان پس کمند ز ترکان یکی را بگردن فگند ز اسب اندر آورد و زنهار داد بدان کار با خویشتن یار داد وز آنجا بیامد بکردار گرد دمان سوی لهاک و فرشیدورد بدید آن سران سپه را نگون فگنده بران خاک غرقه بخون بسرشان بر اسبان جنگی بپای چراگاه سازید و جای چرای چو بیژن چنان دید کرد آفرین ابر گستهم کو سرآورد کین بفرمود تا ترک زنهار خواه بزین برکشید آن سران را ز راه ببستندشان دست و پای و میان کشیدند بر پشت زین کیان وزآنجا سوی گستهم تازیان بیامد بسان پلنگ ژیان فرود آمد از اسب و او را چو باد بی آزار نرم از بر زین نهاد بدان ترک فرمود تا برنشست بغوش او اندر آورد دست سمند نوندش همی راند نرم بروبر همی آفرین خواند گرم مرگ زنده او را بر شهریار تواند رسانیدن از کارزار همی راند بیژن پر از درد و غم روانش پر از انده گستهم چو از روزنه ساعت اندر گذشت خور از گنبد چرخ گردان بگشت جهاندار خسرو بنزد سپاه بیامد بدان دشت آوردگاه پذیره شدندش سراسر سران همه نامداران و جنگاوران برو خواندند آفرین بخردان که ای شهریار و سر موبدان چنان هم همی بود بر اسب شاه بدان تا ببینند رویش سپاه بریشان همی خواند شاه آفرین که آباد بادا بگردان زمین بیین پس پشت لشکر چو کوه همی رفت گودرز با آن گروه سر کشتگانرا فگنده نگون سلیح و تن و جامه هاشان بخون همان ده مبارز کز آوردگاه بیاورده بودند گردان شاه پس لشکر اندر همی راندند ابر شهریار آفرین خواندند چو گودرز نزدیک خسرو رسید پیاده شد از دور کو را بدید ستایش کنان پهلوان سپاه بیامد بغلتید در پیش شاه همه کشتگانرا بخسرو نمود بگفتش که همرزم هر کس که بود گروی زره را بیاودر گیو دمان با سپهدار پیران نیو ز اسب اندر آمد سبک شهریار نیایش همی کرد برکردگار ز یزدان سپاس و بدویم پناه که او داد پیروزی و دستگاه