شاهنامه — بخش 391 از 993

وزان خسته و زاری گستهم ز جنگ سواران وز بیش و کم کنون آرزو گستهم را یکیست که آن کار بر شاه دشوار نیست بدیدار شاه آمدستش هوا وزان پس اگر میرد او را روا بفرمود پس شاه آزرم جوی که بردند گستهم را پیش اوی چنان نیک دل شد ازو شهریار که از گریه مژگانش آمد ببار چنان بد ز بس خستگی گستهم که گفتی همی برنیامدش دم یکی بوی مهر شهنشاه یافت بپیچید و دیده سوی او شتافت ببارید از دیدگان آب مهر سپهبد پر از آب و خون کرد چهر بزرگان برو زار و گریان شدند چو بر آتش تیز بریان شدند دریغ آمد او را سپهبد بمرگ که سندان کین بد سرش زیر ترگ ز هوشنگ و طهمورث و جمشید یکی مهره بد خستگان را امید رسیده بمیراث نزدیک شاه ببازوش برداشتی سال و ماه چو مهر دلش گستهم را بخواست گشاد آن گرانمایه از دست راست ابر بازوی گستهم برببست بمالید بر خستگیهاش دست پزشکان که از روم و ز هند وچین چه از شهر یونان و ایران زمین ببالین گستهمشان بر نشاند ز هر گونه افسون بر و بر بخواند وز آنجا بیامد بجای نماز بسی با جهان آفرین گفت راز دو هفته برآمد بران خسته مرد سر آمد همه رنج و سختی و درد بر اسبش ببردند نزدیک شاه چو شاه اندرو کرد لختی نگاه بایرانیان گفت کز کردگار بود هر کسی شاد و به روزگار ولیکن شگفتست این کار من بدین راستی بر شده یار من بپیروزی اندر غم گستهم نکرد این دل شادمان را دژم بخواند آن زمان بیژن گیو را بدو داد دست گو نیو را که تو نیک بختی و یزدان شناس مدار از تن خویش هرگز هراس همه مهر پروردگارست و بس ندانم بگیتی جز او هیچ کس که اویست جاوید فریادرس بسختی نگیرد جز او دست کس اگر زنده گردد تن مرده مرد جهاندار گستهم را زنده کرد بدآنگه بدو گفت تیمار دار چو بیژن نبیند کس از روزگار کزو رنج بر مهر بگزیده ای ستایش بدین گونه بشنیده ای بزیبد ببد شاه یک هفته نیز درم داد و دینار و هر گونه چیز فرستاد هر سو فرستادگان بنزد بزرگان و آزادگان چو از جنگ پیران شدی بی نیاز یکی رزم کیخسرو اکنون بساز ز یزدان بران شاه باد آفرین که نازد بدو تاج و تخت و نگین که گنجش ز بخشش بنالد همی بزرگی ز نامش ببالد همی ز دریا بدریا سپاه ویست جهان زیر فر کلاه ویست خداوند نام و خداوند گنج خداوند شمشیر و خفتان و رنج زگیتی بکان اندرون زر نماند که منشور جود ورا بر نخواند ببزم اندرون گنج پیدا کند چو رزم آیدش رنج بینا کند ببار آورد شاخ دین و خرد گمانش بدانش خرد پرورد باندیشه از بی گزندان بود همیشه پناهش به یزدان بود چو او مرز گیرد بشمشیر تیز برانگیزد اندر جهان رستخیز ز دشمن ستاند ببخشد بدوست خداوند پیروزگر یار اوست بدان تیغزن دست گوهرفشان ز گیتی نجوید همی جز نشان که در بزم دریاش خواند سپهر برزم اندرون شیر خورشید چهر گواهی دهد بر زمین خاک و آب همان بر فلک چشمه آفتاب که چون او ندیدست شاهی بجنگ نه در بخشش و کوشش و نام و ننگ اگر مهر با کین برآمیزدی ستاره ز خشمش بپرهیزدی تنش زورمندست و چندان سپاه که اندر میان باد را نیست راه پس لشکرش هفصد ژنده پیل خدای جهان یارش و جبرییل همی باژ خواهد ز هر مهتری ز هر نامداری و هر کشوری