شاهنامه — بخش 394 از 993

بزرگان هر کشوری با سپاه نهادند سر سوی درگاه شاه چو شد ساخته جنگ را لشکری ز هر نامداری بهر کشوری ازان پس بگردید گرد سپاه بیاراست بر هر سوی رزمگاه گزین کرد زان لشکر نامدار سواران شمشیر زن سی هزار که باشند با او بقلب اندرون همه جنگ را دست شسته بخون بیک دست مرطوس را کرد جای منوشان خوزان فرخنده رای که بر کشور خوزیان بود شاه بسی نامداران زرین کلاه دو تن نیز بودند هم رزم سوز چو گوران شه آن گرد لشگر فروز وزو نیوتر آرش رزم زن بهر کار پیروز و لشکر شکن یکی آنک بر کشوری شاه بود گه رزم با بخت همراه بود دگر شاه کرمان که هنگام جنگ نکردی بدل یاد رای درنگ چو صیاع فرزانه شاه یمن دگر شیر دل ایرج پیل تن که بر شهر کابل بد او پادشا جهاندار و بیدار و فرمان روا هر آنکس که از تخمهٔ کیقباد بزرگان بادانش و بانژاد چو شماخ سوری شه سوریان کجا رزم را بود بسته میان فروتر ازو گیوهٔ رزم زن بهر کار پیروز و لشکر شکن که بر شهر داور بد او پادشا جهانگیر و فرزانه و پارسا بدست چپ خویش بر پای کرد دلفروز را لشکر آرای کرد بزرگان که از تخم پورست تیغ زدندی شب تیره بر باد میغ خر آنکس که بود او ز تخم زرسب پرستندهٔ فرخ آذر گشسب دگر بیژن گیو و رهام گرد کجا شاهشان از بزرگان شمرد چو گرگین میلاد و گردان ری برفتند یکسر بفرمان کی پس پشت او را نگه داشتند همه نیزه از ابر بگذاشتند به رستم سپرد آن زمان میمنه که بود او سپاهی شکن یک تنه هر آنکس که از زابلستان بدند وگر کهتر و خویش دستان بدند بدیشان سپرد آن زمان دست راست همی نام و آرایش جنگ خواست سپاهی گزین کرد بر میسره چو خورشید تابان ز برج بره سپهدار گودرز کشواد بود هجیر و چو شیدوش و فرهاد بود بزرگان که از بردع و اردبیل بپیش جهاندار بودند خیل سپهدار گودرز را خواستند چپ لشکرش را بیاراستند بفرمود تا پیش قلب پساه بپیلان جنگی ببستند راه نهادند صندوق بر پشت پیل زمین شد بکردار دریای نیل هزار از دلیران روز نبرد بصندوق بر ناوک انداز کرد نگهبان هر پیل سیصد سوار همه جنگ جوی و همه نیزه دار ز بغداد گردان جنگاوران که بودند با زنگهٔ شاوران سپاهی گزیده ز گردان بلخ بفرمود تا با کمانهای چرخ پیاده ببودند بر پیش پیل که گر کوه پیش آمدی بر دو میل دل سنگ بگذاشتندی بتیر نبودی کس آن زخم را دستگیر پیاده پس پیل کرده بپای ابا نه رشی نیزهٔ سرگرای سپرهای گیلی بپیش اندرون همی از جگرشان بجوشید خون پیاده صفی از پس نیزه دار سپردار با تیر جوشن گذار پس پشت ایشان سواران جنگ برآگنده ترکش ز تیر خدنگ ز خاور سپاهی گزین کرد شاه سپردار با درع و رومی کلاه ز گردان گردنکشان سی هزار فریبرز را داد جنگی سوار ابا شاه شهر دهستان تخوار که جنگ بداندیش بودیش خوار ز بغداد و گردن فرازان کرخ بفرمود تا با کمانهای چرخ بپیش اندرون تیرباران کنند هوا را چو ابر بهاران کنند بدست فریبرز نستوه بود که نزدیک او لشکر انبوه بود بزرگان رزم آزموده سران ز دشت سواران نیزه وران سر مایه و پیشروشان زهیر که آهو ربودی ز چنگال شیر