شاهنامه — بخش 395 از 993

بفرمود تا نزد نستوه شد چپ لشکر شاه چون کوه شد سپاهی بد از روم و بر برستان گوی پیشرو نام لشکرستان سوار و پیاده بدی سی هزار برفتند با ساقهٔ شهریار دگر لشکری کز خراسان بدند جهانجوی و مردم شناسان بدند منوچهر آرش نگهدارشان گه نام جستن سپهدارشان دگر نامداری گروخان نژاد جهاندار وز تخمهٔ کیقباد کجا نام آن شاه پیروز بود سپهبد دل و لشکر افروز بود شه غرچگان بود برسان شیر کجا ژنده پیل آوریدی بزیر بدست منوچهرشان جای کرد سر تخمه را لشکر آرای کرد بزرگان که از کوه قاف آمدند ابا نیزه و تیغ لاف آمدند سپاهی ز تخم فریدون و جم پر از خون دل از تخمهٔ زادشم ازین دست شمشیرزن سی هزار جهاندار وز تخمهٔ شهریار سپرد این سپه گیو گودرز را بدو تازه شد دل همه مرز را بیاری بپشت سپهدار گیو برفتند گردان بیدار و نیو فرستاد بر میمنه ده هزار دلاور سواران خنجر گزار سپه ده هزار از دلیران گرد پس پشت گودرز کشواد برد دمادم بشد برتهٔ تیغ زن ابا کوهیار اندر آن انجمن به مردی شود جنگ را یارگیو سپاهی سرافراز و گردان نیو زواره بد این جنگ را پیشرو سپاهی همه جنگ سازان نو بپیش اندرون قارن رزم زن سر نامداران آن انجمن بدان تا میان دو رویه سپاه بود گرد اسب افگن و رزمخواه ازان پس بگستهم گژدهم گفت که با قارن رزم زن باش جفت بفرمود تا اندمان پور طوس بگردد بهر جای با پیل و کوس بدان تا ببندد ز بیداد دست کسی را کجا نیست یزدان پرست نباشد کس از خوردنی بی نوا ستم نیز برکس ندارد روا جهان پر ز گردون بد و گاومیش ز بهر خورش را همی راند پیش بخواهد همی هرچ باید ز شاه بهر کار باشد زبان سپاه به سو طلایه پدیدار کرد سر خفته از خواب بیدار کرد بهر سو برفتند کار آگهان همی جست بیدار کار جهان کجا کوه بد دیده بان داشتی سپه را پراگنده نگذاشتی همه کوه و غار و بیابان و دشت بهر سو همی گرد لشکر بگشت عنانها یک اندر دگر ساخته همه جنگ را گردن افراخته ازیشان کسی را نبد بیم و رنج همی راند با خویشتن شاه گنج برین گونه چون شاه لشکر بساخت بگردون کلاه کیی برفراخت دل مرد بدساز با نیک خوی جز از جنگ جستن نکرد آرزوی سپهدار توران ازان سوی جاج نشسته برام بر تخت عاج دوباره ز لشکر هزاران هزار سپه بود با آلت کارزار نشسته همه خلخ و سرکشان همی سرفرازان و گردنکشان بمرز کروشان زمین هرچ بود ز برگ درخت و زکشت و درود بخوردند یکسر همه بار و برگ جهان را همی آرزو کرد مرگ سپهدار ترکان به بیکند بود بسی گرد او خویش و پیوند بود همه نامداران ما چین و چین نشسته بمرز کروشان زمین جهان پر ز خرگاه و پرده سرای ز خیمه نبد نیز بر دشت جای جهانجوی پر دانش افراسیاب نشسته بکندز بخورد و بخواب نشست اندران مرز زان کرده بود که کندز فریدون برآورده بود برآورده در کندز آتشکده همه زند و استا بزر آژده ورا نام کندز بدی پهلوی اگر پهلوانی سخن بشنوی کنون نام کندز به بیکند گشت زمانه پر از بند و ترفند گشت نبیره فریدون بد افراسیاب ز کندز برفتن نکردی شتاب خود و ویژگانش نشسته بدشت سپهر از سپاهش همی خیره گشت