شاهنامه — بخش 396 از 993

ز دیبای چینی سراپرده بود فراوان بپرده درون برده بود بپرده درون خیمه های پلنگ بر آیین سالار ترکان پشنگ نهاده به خیمه درون تخت زر همه پیکر تخت یکسر گهر نشسته برو شاه توران سپاه بچنگ اندرون بگرز و بر سر کلاه ز بیرون دهلیز پرده سرای فراوان درفش بزرگان بپای زده بر در خیمهٔ هر کسی که نزدیک او آب بودش بسی برادر بد و چند جنگی پسر ز خویشان شاه آنک بد نامور همی خواست کید بپشت سپاه بنزدیک پیران بدان رزمگاه سحر گه سواری بیامد چو گرد سخنهای پیران همه یاد کرد همه خستگان از پس یکدگر رسیدند گریان و خسته جگر همی هر کسی یاد کرد آنچ دید وزان بد کز ایران بدیشان رسید ز پیران و لهاک و فرشیدورد وزان نامداران روز نبرد کزیشان چه آمد بروی سپاه چه زاری رسید اندر آن رزمگاه همان روز کیخسرو آنجا رسید زمین کوه تا کوه لشکر کشید بزنهار شد لشکر ما همه هراسان شد از بی شبانی رمه چو بشنید شاه این سخن خیره گشت سیه گشت و چشم و دلش تیره گشت خروشان فرود آمد از تخت عاج بپیش بزرگان بینداخت تاج خروشی ز لشکر بر آمد بدرد رخ نامداران شد از درد زرد ز بیگانه خیمه بپرداختند ز خویشان یکی انجمن ساختند ازان درد بگریست افراسیاب همی کند موی و همی ریخت آب همی گفت زار این جهانبین من سوار سرافراز رویین من جهانجوی لهاک و فرشیدورد سواران و گردان روز نبرد ازین جنگ پور و برادر نماند بزرگان و سالار و لشکر نماند بنالید و برزد یکی باد سرد پس آنگه یکی سخت سوگند خورد بیزدان که بیزارم از تخت و گاه اگر نیز بیند سر من کلاه قبا جوشن و اسب تخت منست کله خود و نیزه درخت منست ازین پس نخواهم چمید و چرید و گر خویشتن تاج را پرورید مگر کین آن نامداران خویش جهانجوی و خنجرگزاران خویش بخواهم ز کیخسرو شوم زاد که تخم سیاوش بگیتی مباد خروشان همی بود زین گفت و گوی ز کیخسرو آگاهی آمد بروی که لشکر بنزدیک جیحون رسید همه روی کشور سپه گسترید بدان درد و زاری سپه را بخواند ز پیران فراوان سخنها برآند ز خون برادرش فرشیدورد ز رویین و لهاک شیر نبرد کنون گاه کینست و آویختن ابا گیو گودرز خون ریختن همم رنج و مهرست و هم درد و کین از ایران وز شاه ایران زمین بزرگان ترکان افراسیاب ز گفتن بکردند مژگان پر آب که ما سربسر مر تو را بنده ایم بفرمان و رایت سرافگنده ایم چو رویین و پیران ز مادر نزاد چو فرشیدورد گرامی نژاد ز خون گر در و کوه و دریا شود درازای ما همچو پهنا شود یکی برنگردیم زین رزمگاه ار یار باشد خداوند ماه دل شاه ترکان از آن تازه گشت ازان کار بر دیگر اندازه گشت در گنج بگشاد و روزی بداد دلش پر زکین و سرش پر ز باد گله هرچ بودش بدشت و بکوه ببخشید بر لشکرش همگروه ز گردان شمشیرزن سی هزار گزین کرد شاه از در کارزار سوی بلخ بامی فرستادشان بسی پند و اندرزها دادشان که گستهم نوذر بد آنجا بپای سواران روشن دل و رهنمای گزین کرد دیگر سپه سی هزار سواران گرد از در کارزار بجیحون فرستاد تا بگذرند بکشتی رخ آب را بسپرند بدان تا شب تیره بی ساختن ز ایران نیاید یکی تاختن فرستاد بر هر سوی لشکری بسی چاره ها ساخت از هر دری