شاهنامه — بخش 40 از 993

خداوند شمشیر و زرینه کفش فرازندهٔ کاویانی درفش فروزندهٔ میغ و برنده تیغ بجنگ اندرون جان ندارم دریغ گه بزم دریا دو دست منست دم آتش از بر نشست منست بدان را ز بد دست کوته کنم زمین را بکین رنگ دیبه کنم گراینده گرز و نماینده تاج فروزندهٔ ملک بر تخت عاج ابا این هنرها یکی بنده ام جهان آفرین را پرستنده ام همه دست بر روی گریان زنیم همه داستانها ز یزدان زنیم کزو تاج و تختست ازویم سپاه ازویم سپاس و بدویم پناه براه فریدون فرخ رویم نیامان کهن بود گر ما نویم هر آنکس که در هفت کشور زمین بگردد ز راه و بتابد ز دین نمایندهٔ رنج درویش را زبون داشتن مردم خویش را برافراختن سر به بیشی و گنج به رنجور مردم نماینده رنج همه نزد من سر به سر کافرند وز آهرمن بدکنش بدترند هر آن کس که او جز برین دین بود ز یزدان و از منش نفرین بود وزان پس به شمشیر یازیم دست کنم سر به سر کشور و مرز پست همه پهلوانان روی زمین منوچهر را خواندند آفرین که فرخ نیای تو ای نیکخواه ترا داد شاهی و تخت و کلاه ترا باد جاوید تخت ردان همان تاج و هم فرهٔ موبدان دل ما یکایک به فرمان تست همان جان ما زیر پیمان تست جهان پهلوان سام بر پای خاست چنین گفت کای خسرو داد راست ز شاهان مرا دیده بر دیدنست ز تو داد و ز ما پسندیدنست پدر بر پدر شاه ایران تویی گزین سواران و شیران تویی ترا پاک یزدان نگه دار باد دلت شادمان بخت بیدار باد تو از باستان یادگار منی به تخت کئی بر بهار منی به رزم اندرون شیر پاینده ای به بزم اندرون شید تابنده ای زمین و زمان خاک پای تو باد همان تخت پیروزه جای تو باد تو شستی به شمشیر هندی زمین به آرام بنشین و رامش گزین ازین پس همه نوبت ماست رزم ترا جای تخت است و شادی و بزم شوم گرد گیتی برآیم یکی ز دشمن ببند آورم اندکی مرا پهلوانی نیای تو داد دلم را خرد مهر و رای تو داد برو آفرین کرد بس شهریار بسی دادش از گوهر شاهوار چو از پیش تختش گرازید سام پسش پهلوانان نهادند گام خرامید و شد سوی آرامگاه همی کرد گیتی به آیین و راه کنون پرشگفتی یکی داستان بپیوندم از گفتهٔ باستان نگه کن که مر سام را روزگار چه بازی نمود ای پسر گوش دار نبود ایچ فرزند مرسام را دلش بود جویندهٔ کام را نگاری بد اندر شبستان اوی ز گلبرگ رخ داشت و ز مشک موی از آن ماهش امید فرزند بود که خورشید چهر و برومند بود ز سام نریمان همو بارداشت ز بارگران تنش آزار داشت ز مادر جدا شد بران چند روز نگاری چو خورشید گیتی فروز به چهره چنان بود تابنده شید ولیکن همه موی بودش سپید پسر چون ز مادر بران گونه زاد نکردند یک هفته بر سام یاد شبستان آن نامور پهلوان همه پیش آن خرد کودک نوان کسی سام یل را نیارست گفت که فرزند پیر آمد از خوب جفت یکی دایه بودش به کردار شیر بر پهلوان اندر آمد دلیر که بر سام یل روز فرخنده باد دل بدسگالان او کنده باد پس پردهٔ تو در ای نامجوی یکی پور پاک آمد از ماه روی تنش نقرهٔ سیم و رخ چون بهشت برو بر نبینی یک اندام زشت از آهو همان کش سپیدست موی چنین بود بخش تو ای نامجوی فرود آمد از تخت سام سوار به پرده درآمد سوی نوبهار