شاهنامه — بخش 402 از 993

سیاوش را نیز بر بیگناه بکشت از پی گنج و تخت و کلاه فریبنده ترکی ازان انجمن بیامد خرامان بنزدیک من گر از من همی جست خواهد نبرد شارا چرا شد چنین روی زرد همی از شما این شگفت آیدم همان کین پیشین بیفزایدم گمانی نبردم که ایرانیان گشایند جاوید زین کین میان کسی را ندیدم ز ایران سپاه که افگنده بود اندرین رزمگاه که از جنگ ایشان گرفتی شتاب بگفت فریبنده افراسیاب چو ایرانیان این سخنها ز شاه شنیدند و پیچان شدند از گناه گرفتند پوزش که ما بنده ایم هم از مهربانی سرافگنده ایم نخواهد شهنشاه جز نام نیک وگر کارها را سرانجام نیک ستوده جهاندار برتر منش نخواهد که بر مابود سرزنش که گویند از ایران سواری نبود که یارست با شیده رزم آزمود که آمد سواری بدشت نبرد جز از شاهشان این دلیری نکرد نخواهد مگر خسرو موبدان که بر ما بود ننگ تا جاودان بدیشان چنین پاسخ آورد شاه که ای موبدان نماینده راه بدانید کاین شیده روز نبرد پدر را ندارد بهامون بمرد سلیحش پدر کرده از جادویی ز کژی و بی راهی و بدخویی نباشد سلیح شما کارگر بدان جوشن و خود پولادبر همان اسبش از باد دارد نژاد بدل همچو شیر و برفتن چو باد کسی را که یزدان ندادست فر نباشدش با چنگ او پای و پر همان با شما او نیاید بجنگ ز فر و نژاد خود آیدش ننگ نبیره فریدون و پور قباد دو جنگی بود یک دل و یک نهاد بسوزم برو تیره جان پدرش چو کاوس را سوخت او بر پسرش دلیران و شیران ایران زمین همه شاه را خواندند آفرین بفرمود تا قارن نیک خواه شود باز و پاسخ گزارد ز شاه که این کار ما دیر و دشوار گشت سخنها ز اندازه اندر گذشت هنر یافته مرد سنگی بجنگ نجوید گه رزم چندین درنگ کنون تا خداوند خورشید و ماه کراشاد دارد بدین رزمگاه نخواهم ز تو اسب و دینار و گنج که بر کس نماند سرای سپنج بزور جهان آفرین کردگار بدیهیم کاوس پروردگار که چندان نمانم شما را زمان که بر گل جهد تندباد خزان بدان خواسته نیست ما را نیاز که از جور و بیدادی آمد فراز کرا پشت گرمی بیزدان بود همیشه دل و بخت خندان بود بر و بوم و گنج و سپاهت مراست همان تخت و زرین کلاهت مراست پشنگ آمد و خواست از من نبرد زره دار بی لشکر و دار و برد سپیده دمان هست مهمان من بخنجر ببیند سرافشان من کسی را نخواهم ز ایران سپاه که با او بگردد بوردگاه من و شیده و دشت و شمشیر تیز برآرم بفرجام ازو رستخیز گر ایدونک پیروز گردم بجنگ نسازم برین سان که گفتی درنگ مبارز خروشان کنیم از دور روی ز خون دشت گردد پر از رنگ و بوی ازان پس یلان را همه همگروه بجنگ اندر آریم بر سان کوه چو این گفت باشی به شیده بگوی که ای کم خرد مهتر کامجوی نه تنها تو ایدر بکام آمدی نه بر جستن ننگ و نام آمدی نه از بهر پیغام افراسیاب که کردار بد کرد بر تو شتاب جهاندارت انگیخت از انجمن ستودانت ایدر بود هم کفن گزند آیدت زان سر بی گزند که از تن بریدند چون گوسفند بیامد دمان قارن از نزد شاه بنزد یکی آن درفش سیاه سخن هرچ بشنید با او بگفت نماند ایچ نیک و بد اندر نهفت بشد شیده نزدیک افراسیاب دلش چون بر آتش نهاده کباب ببد شاه ترکان ز پاسخ دژم غمی گشت و برزد یکی تیز دم