شاهنامه — بخش 408 از 993

چو روشن کند روز روی زمین درفش دلفروز ما را ببین همه روی ایران چو دریا کنیم ز خورشید تابان ثریا کنیم دو شاه و دو کشور چنان رزمساز بلکشر گه خویش رفتند باز چو نیمی ز تیره شب اندر گذشت سپهر از بر کوه ساکن بگشت سپهدار ترکان بنه بر نهاد سپه را همه ترگ و جوشن بداد طلایه بفرمود تا ده هزار بود ترک بر گستوان ور سوار چنین گفت با لشکر افراسیاب که من چون گذر یابم از رود آب دمادم شما از پسم بگذرید بجیحون و زورق زمان مشمرید شب تیره با لشکر افراسیاب گذر کرد از آموی و بگذاشت آب همه روی کشور به بی راه و راه سراپرده و خیمه بد بی سپاه سپیده چو از باختر بردمید طلایه سپه را بهامون ندید بیامد بمژده بر شهریار که پردخته شد شاه زین کارزار همه دشت خیمه ست و پرده سرای ز دشمن سواری نبینم بجای چو بشنید خسرو دوان شد بخاک نیایش کنان پیش یزدان پاک همی گفت کای روشن کردگار جهاندار و بیدار و پروردگار تو دادی مرا فر و دیهیم و زور تو کردی دل و چشم بدخواه کور ز گیتی ستمکاره را دور کن ز بیمش همه ساله رنجور کن چو خورشید زرین سپر برگرفت شب آن شعر پیروزه بر سر گرفت جهاندار بنشست بر تخت عاج بسر برنهاد آن دلفروز تاج نیایش کنان پیش او شد سپاه که جاوید باد این سزاوار گاه شد این لشکر از خواسته بی نیاز که از لشکر شاه چین ماند باز همی گفت هر کس که اینت فسوس که او رفت با لشکر و بوق وکوس شب تیره از دست پرمایگان بشد نامداران چنین رایگان بدیشان چنین گفت بیدار شاه که ای نامداران ایران سپاه چو دشمن بود شاه را کشته به گر آواره از جنگ برگشته به چو پیروزگر دادمان فرهی بزرگی و دیهیم شاهنشهی ز گیتی ستایش مر او را کنید شب آید نیایش مر او را کنید که آنرا که خواهد کند شوربخت یکی بی هنر برنشاند بتخت ازین کوشش و پرسشت رای نیست که با داد او بنده را پای نیست بباشم بدین رزمگه پنج روز ششم روز هرمزد گیتی فروز براید برانیم ز ایدر سپاه که او کین فزایست و ما کینه خواه بدین پنج روز اندرین رزمگاه همی کشته جستند ز ایران سپاه بشستند ایرانیان را ز گرد سزاوار هر یک یکی دخمه کرد بفرمود تا پیش او شد دبیر بیاورد قرطاس و مشک و عبیر نبشتند نامه بکاوس شاه چنانچون سزا بود زان رزمگاه سرنامه کرد از نخست آفرین ستایش سزای جهان آفرین دگر گفت شاه جهانبان من پدروار لرزیده بر جان من بزرگیش با کوه پیوسته باد دل بدسگالان او خسته باد رسیدم ز ایران بریگ فرب سه جنگ گران کرده شد در سه شب شمار سواران افراسیاب بیند خردمند هرگز بخواب بریده چو سیصد سرنامدار فرستادم اینک بر شهریار برادر بد و خویش و پیوند اوی گرامی بزرگان و فرزند اوی وزان نامداران بسته دویست که صد شیر با جنگ هر یک یکیست همه رزم بر دشت خوارزم بود ز چرخ آفرین بر چنان رزم بود برفت او و ما از پس اندر دمان کشیدیم تا بر چه گرد زمان برین رزمگاه آفرین باد گفت همه ساله با اختر نیک جفت نهادند بر نامه مهری ز مشک ازان پس گذر کرد بر ریگ خشک چو زان رود جیحون شد افراسیاب چو باد دمان تیز بگذشت آب بپیش سپاه قراخان رسید همی گفت هر کس ز جنگ آنچ دید سپهدار ترکان چه مایه گریست بران کس که از تخمهٔ او بزیست