شاهنامه — بخش 41 از 993

چو فرزند را دید مویش سپید ببود از جهان سر به سر ناامید سوی آسمان سربرآورد راست ز دادآور آنگاه فریاد خواست که ای برتر از کژی و کاستی بهی زان فزاید که تو خواستی اگر من گناهی گران کرده ام وگر کیش آهرمن آورده ام به پوزش مگر کردگار جهان به من بر ببخشاید اندر نهان بپیچد همی تیره جانم ز شرم بجوشد همی در دلم خون گرم چو آیند و پرسند گردنکشان چه گویم ازین بچهٔ بدنشان چه گویم که این بچهٔ دیو چیست پلنگ و دورنگست و گرنه پریست ازین ننگ بگذارم ایران زمین نخواهم برین بوم و بر آفرین بفرمود پس تاش برداشتند از آن بوم و بر دور بگذاشتند بجایی که سیمرغ را خانه بود بدان خانه این خرد بیگانه بود نهادند بر کوه و گشتند باز برآمد برین روزگاری دراز چنان پهلوان زادهٔ بیگناه ندانست رنگ سپید از سیاه پدر مهر و پیوند بفگند خوار جفا کرد بر کودک شیرخوار یکی داستان زد برین نره شیر کجا بچه را کرده بد شیر سیر که گر من ترا خون دل دادمی سپاس ایچ بر سرت ننهادمی که تو خود مرا دیده و هم دلی دلم بگسلد گر زمن بگسلی چو سیمرغ را بچه شد گرسنه به پرواز بر شد دمان از بنه یکی شیرخواره خروشنده دید زمین را چو دریای جوشنده دید ز خاراش گهواره و دایه خاک تن از جامه دور و لب از شیر پاک به گرد اندرش تیره خاک نژند به سر برش خورشید گشته بلند پلنگش بدی کاشکی مام و باب مگر سایه ای یافتی ز آفتاب فرود آمد از ابر سیمرغ و چنگ بزد برگرفتش از آن گرم سنگ ببردش دمان تا به البرز کوه که بودش بدانجا کنام و گروه سوی بچگان برد تا بشکرند بدان نالهٔ زار او ننگرند ببخشود یزدان نیکی دهش کجا بودنی داشت اندر بوش نگه کرد سیمرغ با بچگان بران خرد خون از دو دیده چکان شگفتی برو بر فگندند مهر بماندند خیره بدان خوب چهر شکاری که نازکتر آن برگزید که بی شیر مهمان همی خون مزید بدین گونه تا روزگاری دراز برآورد داننده بگشاد راز چو آن کودک خرد پر مایه گشت برآن کوه بر روزگاری گذشت یکی مرد شد چون یکی زاد سرو برش کوه سیمین میانش چو غرو نشانش پراگنده شد در جهان بد و نیک هرگز نماند نهان به سام نریمان رسید آگهی از آن نیک پی پور با فرهی شبی از شبان داغ دل خفته بود ز کار زمانه برآشفته بود چنان دید در خواب کز هندوان یکی مرد بر تازی اسپ دوان ورا مژده دادی به فرزند او بران برز شاخ برومند او چو بیدار شد موبدان را بخواند ازین در سخن چندگونه براند چه گویید گفت اندرین داستان خردتان برین هست همداستان هر آنکس که بودند پیر و جوان زبان برگشادند بر پهلوان که بر سنگ و بر خاک شیر و پلنگ چه ماهی به دریا درون با نهنگ همه بچه را پروراننده اند ستایش به یزدان رساننده اند تو پیمان نیکی دهش بشکنی چنان بی گنه بچه را بفگنی بیزدان کنون سوی پوزش گرای که اویست بر نیکویی رهنمای چو شب تیره شد رای خواب آمدش از اندیشهٔ دل شتاب آمدش چنان دید در خواب کز کوه هند درفشی برافراشتندی بلند جوانی پدید آمدی خوب روی سپاهی گران از پس پشت اوی بدست چپش بر یکی موبدی سوی راستش نامور بخردی یکی پیش سام آمدی زان دو مرد زبان بر گشادی بگفتار سرد که ای مرد بیباک ناپاک رای دل و دیده شسته ز شرم خدای