شاهنامه — بخش 412 از 993

بدانست خسرو که سالار چین چرا رفت بیگاه زان دشت کین ز گستهم و رستم خبر یافتست بدان آگهی نیز بشتافتست نوندی برافگند هم در زمان فرستاد نزدیک رستم دمان که برگشت زین کینه افراسیاب همانا بجنگ تو دارد شتاب سپه را بیارای و بیدار باش برو خویشتن زو نگهدار باش نوند جهاندیده شایسته بود بدان راه بی راه بایسته بود همی رفت چون پیش رستم رسید گو شیردل را میان بسته دید سپه گرزها بر نهاده بدوش یکایک نهاده به آواز گوش برستم بگفت آنچ پیغام بود که فرجام پیغامش آرام بود وزین روی کیخسرو کینه جوی نشسته برام بی گفت و گوی همی کرد بخشش همه بر سپاه سراپرده و خیمه و تاج و گاه از ایرانیان کشتگان را بجست کفن کرد وز خون و گلشان بنشست برسم مهان کشته را دخمه کرد چو برداشت زان خاک و خون نبرد بنه بر نهاد و سپه بر نشاند دمان از پس شاه ترکان براند چو نزدیک شهر آمد افراسیاب بران بد که رستم شود سیرخواب کنون من شبیخون کنم برسرش برآیم گرد از سر لشکرش بتاریکی اندر طلایه بدید بشهر اندر آواز ایشان شنید فروماند زان کار رستم شگفت همی راند و اندیشه اندر گرفت همه کوفته لشکر و ریخته بشیرین روان اندر آویخته بپیش اندرون رستم تیزچنگ پس پشت شاه و سواران جنگ کسی را که نزدیک بد پیش خواند وزیشان فراوان سخنها براند بپرسید کین را چه بینید روی چنین گفت با نامور چاره جوی که در گنگ دژ آن همه گنج شاه چه بایست اکنون همه رنج راه زمین هشت فرسنگ بالای اوی همانا که چارست پهنای اوی زن و کودک و گنج و چندان سپاه بزرگی و فرمان و تخت و کلاه بران بارهٔ دژ نپرد عقاب نبیند کسی آن بلندی بخواب خورش هست و ایوان و گنج و سپاه ترا رنج بدخواه را تاج و گاه همان بوم کو را بهشتست نام همه جای شادی و آرام و کام بهر گوشه ای چشمهٔ آبگیر ببالا و پهنای پرتاب تیر همی موبد آورد از هند و روم بهشتی بر آورده آباد بوم همانا کزان باره فرسنگ بیست ببینند آسان که بر دشت کیست ترازین جهان بهره جنگست و بس بفرجام گیتی نماند بکس چو بشنید گفتارها شهریار خوش آمدش و ایمن شد از روزگار بیامد بدلشاد ببهشت گنگ ابا آلت لشکر و ساز جنگ همی گشت بر گرد آن شارستان بدستی ندید اندرو خارستان یکی کاخ بودش سر اندر هوا برآوردهٔ شاه فرمان روا بایوان فرود آمد و بار داد سپه را درم داد و دینار داد فرستاد بر هر سوی لشکری نگهبان هر لشکری مهتری پیاده بران باره بر دیده بان نگهبان بروز و بشب پاسبان رد و موبدش بود بر دست راست نویسندهٔ نامه را پیش خواست یکی نامه نزدیک فغفور چین نبشتند با صد هزار آفرین چنین گفت کز گردش روزگار نیامد مرا بهره جز کارزار بپروردم آن را که بایست کشت کنون شد ازو روزگارم درشت چو فغفور چین گر بیاید رواست که بر مهر او بر روانم گواست وگر خود نیاید فرستد سپاه کزین سو خرامد همی کینه خواه فرستاده از نزد افراسیاب بچین اندر آمد بهنگام خواب سرافراز فغفور بنواختش یکی خرم ایوان بپرداختش وزان سو بگنگ اندر افراسیاب نه آرام بودش نه خورد و نه خواب بدیوار عراده بر پای کرد ببرج اندرون رزم را جای کرد بفرمود تا سنگهای گران کشیدند بر باره افسونگران