شاهنامه — بخش 413 از 993

بس کاردانان رومی بخواند سپاهی بدیوار دژ برنشاند برآورد بیدار دل جاثلیق بران باره عراده و منجنیق کمانهای چرخ و سپرهای کرگ همه برجها پر ز خفتان و ترگ گروهی ز آهنگران رنجه کرد ز پولاد بر هر سوی پنجه کرد ببستند بر نیزه های دراز که هر کس که رفتی بر دژ فراز بدان چنگ تیز اندر آویختی و گرنه ز دژ زود بگریختی سپه را درم داد و آباد کرد بهر کار با هر کسی داد کرد همان خود و شمشیر و بر گستوان سپرهای چینی و تیر و کمان ببخشید بر لشکرش بی شمار بویژه کسی کو کند کارزار چو آسوده شد زین بشادی نشست خود و جنگسازان خسرو پرست پری چهره هر روز صد چنگ زن شدندی بدرگاه شاه انجمن شب و روز چون مجلس آراستی سرود از لب ترک و می خواستی همی داد هر روز گنجی بباد بر امروز و فردا نیامدش یاد دو هفته برین گونه شادان بزیست که داند که فردا دل افروز کیست سیم هفته کیخسرو آمد بگنگ شنید آن غونای و آوای چنگ بخندید و برگشت گرد حصار بماند اندر آن گردش روزگار چنین گفت کان کو چنین باره کرد نه از بهر پیکار پتیاره کرد چو خون سر شاه ایران بریخت بما بر چنین آتش کین ببیخت شگفت آمدش کانچنان جای دید سپهری دلارام بر پای دید برستم چنین گفت کای پهلوان سزد گر ببینی بروشن روان که با ما جهاندار یزدان چه کرد ز خوب و پیروزی اندر نبرد بدی را کجا نام بد بر بدی بتندی و کژی و نابخردی گریزان شد از دست ما بر حصار برین سان برآسود از روزگار بدی کو بد آن جهان را سرست بپیری رسیده کنون بترست بدین گر ندارم ز یزدان سپاس مبادا که شب زنده باشم سه پاس کزویست پیروزی و دستگاه هم او آفرینندهٔ هور و ماه ز یک سوی آن شارستان کوه بود ز پیکار لشکر بی اندوه بود بروی دگر بودش آب روان که روشن شدی مرد را زو روان کشیدند بر دشت پرده سرای ز هر سوی دژ پهلوانی بپای زمین هفت فرسنگ لشکر گرفت ز لشکر زمین دست بر سر گرفت سراپرده زد رستم از دست راست ز شاه جهاندار لشکر بخواست بچپ بر فریبرز کاوس بود دل افروز با بوق و با کوس بود برفتند و بردند پرده سرای سیم روی گودرز بگزید جای شب آمد بر آمد ز هر سو خروش تو گفتی جهان را بدرید گوش زمین را همی دل برآمد ز جای ز بس نالهٔ بوق و شیپور و نای چو خورشید برداشت از چرخ زنگ بدرید پیراهن مشک رنگ نشست از بر اسب شبرنگ شاه بیامد بگردید گرد سپاه چنین گفت با رستم پیلتن که این نامور مهتر انجمن چنین دارم امید کافراسیاب نبیند جهان نیز هرگز بخواب اگر کشته گر زنده آید بدست ببیند سر تیغ یزدان پرست برآنم که او را ز هر سو سپاه بیاری بیاید بدین رزمگاه بترسند وز ترس یاری کنند نه از کین و از کامکاری کنند بکوشیم تا پیش ازان کو سپاه بخواند برو بر بگیریم راه همه بارهٔ دژ فرود آوریم همه سنگ و خاکش برود آوریم سپه را کنون روز سختی گذشت همان روز رزم اندر آرام گشت چو دشمن بدیوار گیرد پناه ز پیکار و کینش نترسد سپاه شکسته دلست او بدین شارستان کزین پس شود بی گمان خارستان چو گفتار کاوس یاد آوریم روان را همه سوی داد آوریم کجا گفت کاین کین با دار و برد بپوشد زمانه بزنگار و گرد پسر بر پسر بگذرانم بدست چنین تا شود سال بر پنج شست