شاهنامه — بخش 416 از 993

ازان پس که گشتم ز مادر جدا چنانچون بود بچهٔ بینوا بپیش شبانان فرستادیم بپرواز شیران نر دادیم مرا دایه و پیشکاره شبان نه آرام روز و نه خواب شبان چنین بود تا روز من برگذشت مرا اندر آورد پیران ز دشت بپیش تو آورد و کردی نگاه که هستم سزاوار تخت و کلاه بسان سیاوش سرم را ز تن ببری و تن هم نیابد کفن زبان مرا پاک یزدان ببست همان خیره ماندم بجای نشست مرا بی دل و بی خرد یافتی بکردار بد تیز نشتافتی سیاوش نگه کن که از راستی چه کرد و چه دید از بد و کاستی ز گیتی بیامد ترا برگزید چنان کز ره نامداران سزید ز بهر تو پرداخت آیین و گاه بیامد ز گیتی ترا خواند شاه وفا جست و بگذاشت آن انجمن بدان تا نخوانیش پیمان شکن چو دیدی بر و گردگاه ورا بزرگی و گردی و راه ورا بجنبیدت آن گوهر بد ز جای بیفگندی آن پاک دلرا ز پای سر تاجداری چنان ارجمند بریدی بسان سر گوسفند ز گاه منوچهر تا این زمان نبودی مگر بدتن و بدگمان ز تور اندر آمد زیان از نخست کجا با پدر دست بد را بشست پسر بر پسر بگذرد همچنین نه راه بزرگی نه آیین دین زدی گردن نوذر نامدار پدر شاه وز تخمهٔ شهریار برادرت اغریرث نیکخوی کجا نیکنامی بدش آرزوی بکشتی و تا بوده ای بدتنی نه از آدم از تخم آهرمنی کسی گر بدیهات گیرد شمار فزون آید از گردش روزگار نهالی بدوزخ فرستاده ای نگویی که از مردمان زاده ای دگر آنک گفتی که دیو پلید دل و رای من سوی زشتی کشید همین گفت ضحاک و هم جمشید چو شدشان دل از نیکویی ناامید که ما را دل ابلیس بی راه کرد ز هر نیکویی دست کوتاه کرد نه برگشت ازیشان بد روزگار ز بد گوهر و گفت آموزگار کسی کو بتابد سر از راستی گزیند همی کژی و کاستی بجنگ پشن نیز چندان سپاه که پیران بکشت اندر آوردگاه زمین گل شد از خون گودرزیان نجویی جز از رنج و راه زیان کنون آمدی با هزاران هزار ز ترکان سوار از در کارزار بموی لشکر کشیدی بجنگ وزیشان بپیش من آمد پشنگ فرستادیش تا ببرد سرم ازان پس تو ویران کنی کشورم جهاندار یزدان مرا یار گشت سر بخت دشمن نگونسار گشت مرا گویی اکنون که از تخت تو دل افروز و شادانم از بخت تو نگه کن که تا چون بود باورم چو کردارهای تو یاد آورم ازین پس مرا جز بشمشیر تیز نباشد سخن با تو تا رستخیز بکوشم بنیروی گنج و سپاه بنیک اختر و گردش هور و ماه همان پیش یزدان بباشم بپای نخواهم بگیتی جزو رهنمای مگر گز بدان پاک گردد جهان بداد و دهش من ببندم میان بداندیش را از میان بر کنم سر بدنشان را بی افسر کنم سخن هرچ گفتم نیا را بگوی که درجنگ چندین بهانه مجوی یکی تاج دادش زبر جد نگار یکی طوق زرین و دو گوشوار همانگه بشد جهن پیش پدر بگفت آن سخنها همه دربدر ز پاسخ برآشفت افراسیاب سواری ز ترکان کجا یافت خواب ببخشید گنج درم بر سپاه همان ترگ و شمشیر و تخت و کلاه شب تیره تا برزد از چرخ شید بشد کوه چون پشت پیل سپید همی لشکر آراست افراسیاب دلش بود پردرد و سر پر شتاب چو از گنگ برخاست آوای کوس زمین آهنین شد هوا آبنوس سر موبدان شاه نیکی گمان نشست از بر زین سپیده دمان