شاهنامه — بخش 417 از 993

بیامد بگردید گرد حصار نگه کرد تا چون کند کارزار برستم بفرمود تا همچو کوه بیارد بیک سود دریا گروه دگر سوش گستهم نوذر بپای سه دیگر چو گودرز فرخنده رای بسوی چهارم شه نامدار ابا کوس و پیلان و چندی سوار سپه را همه هرچ بایست ساز بکرد و بیامد بر دژ فراز بلشکر بفرمود پس شهریار یکی کنده کردن بگرد حصار بدان کار هر کس که دانا بدند بجنگ دژ اندر توانا بدند چه از چین وز روم وز هندوان چه رزم آزموده ز هر سو گوان همه گرد آن شارستان چون نوند بگشتند و جستند هر گونه بند دو نیزه ببالا یکی کنده کرد سپه را بگردش پراگنده کرد بدان تا شب تیره بی ساختن نیارد ترکان یکی تاختن دو صد ساخت عراده بر هر دری دو صد منجنیق از پس لشکری دو صد چرخ بر هر دری با کمان ز دیوار دژ چون سر بدگمان پدید آمدی منجینق از برش چو ژاله همی کوفتی بر سرش پس منجنیق اندرون رومیان ابا چرخها تنگ بسته میان دو صد پیل فرمود پس شهریار کشیدن ز هر سو بگرد حصار یکی کنده ای زیر باره درون بکند و نهادند زیرش ستون بد آن منکری باره مانده بپای بدان نیزه ها برگرفته ز جای پس آلود بر چوب نفط سیاه بدین گونه فرمود بیدار شاه بیک سو بر از منجنیق و ز تیر رخ سرکشان گشته همچون زریر به زیر اندرون آتش و نفط و چوب ز بر گرزهای گران کوب کوب بهر چارسو ساخت آن کارزار چنانچون بود ساز جنگ حصار وزآن جایگه شهریار زمین بیامد بپیش جهان آفرین ز لشکر بشد تا بجای نماز ابا کردگار جهان گفت زار ابر خاک چون مار پیچان ز کین همی خواند بر کردگار آفرین همی گفت کام و بلندی ز تست بهر سختیی یارمندی ز تست اگر داد بینی همی رای من مرگدان ازین جایگه پای من نگون کن سر جاودانرا ز تخت مرادار شادان دل و نیک بخت چو برداشت از پیش یزدان سرش بجوشن بپوشید روشن برش کمر بر میان بست و برجست زود بجنگ اندر آمد بکردار دود بفرمود تا سخت بر هر دری بجنگ اندر آید یکی لشکری بدان چوب و نفط آتش اندر زدند ز برشان همی سنگ بر سر زدند زبانگ کمانهای چرخ و ز دود شده روی خورشید تابان کبود ز عراده و منجنیق و ز گرد زمین نیلگون شد هوا لاژورد خروشیدن پیل و بانگ سران درخشیدن تیغ و گرز گران تو گفتی برآویخت با شید ماه ز باریدن تیر و گرد سیاه ز نفط سیه چوبها برفروخت به فرمان یزدان چو هیزم بسوخت نگون باره گفتی که برداشت پای بکردار کوه اندر آمد ز جای وزان باره چندی ز ترکان دلیر نگون اندر آمد چو باران بزیر که آید بدام اندرون ناگهان سر آرد بران شوربختی جهان بپیروزی از لشکر شهریار برآمد خروشیدن کارزار سوی رخنهٔ دژ نهادند روی بیامد دمان رستم کینه جوی خبر شد بنزدیک افراسیاب کجا بارهٔ شارستان شد خراب پس افراسیاب اندر آمد چو گرد به جهن و بگرسیوز آواز کرد که با بارهٔ دژ شما را چه کار سپه را ز شمشیر باید حصار ز بهر بر و بوم و پیوند خویش همان از پی گنج و فرزند خویش ببندیم دامن یک اندر دگر نمانیم بر دشمنان بوم و بر سپاهی ز ترکان گروها گروه بدان رخنه رفتند بر سان کوه بکردار شیران برآویختند خروش از دو رویه برانگیختند سواران ترکان بکردار بید شده لرزلرزان و دل نااامید