شاهنامه — بخش 419 از 993

هم آواز پوشیده رویان اوی نخواهم که آید ز ایوان بکوی نگهبان فرستاد سوی گله که بودند گلد دژ اندر یله ز خویشان او کس نیازرد شاه چنانچون بود در خور پیشگاه چو زان گونه دیدند کردار اوی سپه شد سراسر پر از گفت و گوی که کیخسرو ایدر بدان سان شدست که گویی سوی باب مهمان شدست همی یاد نایدش خون پدر بخیره بریده ببیداد سر همان مادرش را که از تخت و گاه ز پرده کشیدند یکسو براه شبان پروریدست وز گوسفند مزیدست شیر این شه هوشمند چرا چون پلنگان بچنگال تیز نه انگیزد از خان او رستخیز فرود آورد کاخ و ایوان اوی برانگیزد آتش ز کیوان اوی ز گفتار ایرانیان پس خبر بکیخسرو آمد همه در بدر فرستاد کس بخردان را بخواند بسی داستان پیش ایشان براند که هر جای تندی نباید نمود سر بی خرد را نشاید ستود همان به که با کینه داد آوریم بکام اندرون نام یاد آوریم که نیکیست اندر جهان یادگار نماند بکس جاودان روزگار همین چرخ گردنده با هر کسی تواند جفا گستریدن بسی ازان پس بفرمود شاه جهان که آرند پوشیدگان را نهان چو ایرانیان آگهی یافتند پر از کین سوی کاخ بشتافتند بران گونه بردند گردان گمان که خسرو سرآرد بریشان زمان بخوری همی نزدشان خواستند بتاراج و کشتن بیاراستند ز ایوان بزاری برآمد خروش که ای دادگر شاه بسیار هوش تو دانی که ما سخت بیچاره ایم نه بر جای خواری و پیغاره ایم بر شاه شد مهتر بانوان ابا دختران اندر آمد نوان پرستنده صد پیش هر دختری ز یاقوت بر هر سری افسری چو خورشید تابان ازیشان گهر بپیش اندر افگنده از شرم سر بیک دست مجمر بیک دست جام برافروخته عنبر و عود خام تو گفتی که کیوان ز چرخ برین ستاره فشاند همی بر زمین مه بانوان شد بنزدیک تخت ابر شهریار آفرین کرد سخت همان پروریده بتان طراز برین گونه بردند پیشش نماز همه یکسره زار بگریستند بدان شوربختی همی زیستند کسی کو ندیدست جز کام و ناز برو بر ببخشای روز نیاز همی خواندند آفرینی بدرد که ای نیک دل خسرو رادمرد چه نیکو بدی گر ز توران زمین نبودی بدلت اندرون ایچ کین تو ایدر بجشن و خرام آمدی ز شاهان درود و پیام آمدی برین بوم بر نیست خود کدخدای بتخت نیا بر نهادی تو پای سیاوش نگشتی بخیره تباه ولیکن چنین گشت خورشید و ماه چنان کرد بدگوهر افراسیاب که پیش تو پوزش نبیند بخواب بسی دادمش پند و سودی نداشت بخیره همی سر ز پندم بگاشت گوای منست آفریننده ام که بارید خون از دو بیننده ام چو گرسیوز و جهن پیوند تو که ساید بزاری کنون بند تو ز بهر سیاوش که در خان من چه تیمار بد بر دل و جان من که افراسیاب آن بداندیش مرد بسی پند بشنید و سودش نکرد بدان تا چنین روزش آید بسر شود پادشاهیش زیر و زبر بتاراج داده کلاه و کمر شده روز او تار و برگشته سر چنین زندگانی همی مرگ اوست شگفت آنک بر تن ندردش پوست کنون از پی بیگناهان بما نگه کن بر آیین شاهان بما همه پاک پیوستهٔ خسرویم جز از نام او در جهان نشنویم ببد کردن جادو افراسیاب نگیرد برین بیگناهان شتاب بخواری و زخم و بخون ریختن چه بر بی گنه خیره آویختن که از شهریاران سزاوار نیست بریدن سری کان گنهکار نیست