شاهنامه — بخش 420 از 993

ترا شهریارا جز اینست جای نماند کسی در سپنجی سرای هم آن کن که پرسد ز تو کردگار نپیچی ازان شرم روز شمار چو بشنید خسرو ببخشود سخت بران خوبرویان برگشت بخت که پوشیده رویان از آن درد و داغ شده لعل رخسارشان چون چراغ بپیچید دل بخردان را ز درد ز فرزند و زن هر کسی یاد کرد همی خواندند آفرینی بزرگ سران سپه مهتران سترگ کز ایشان شه نامبردار کین نخواهد ز بهر جهان آفرین چنین گفت کیخسرو هوشمند که هر چیز کان نیست ما را پسند نیاریم کس را همان بد بروی وگر چند باشد جگر کینه جوی چو از کار آن نامدار بلند براندیشم اینم نیاید پسند که بد کرد با پرهنر مادرم کسی را همان بد بسر ناورم بفرمودشان بازگشتن بجای چنان پاک زاده جهان کدخدای بدیشان چنین گفت کایمن شوید ز گوینده گفتار بد مشنوید کزین پس شما را ز من بیم نیست مرا بی وفایی و دژخیم نیست تن خویش را بد نخواهد کسی چو خواهد زمانش نباشد بسی بباشید ایمن بایوان خویش بیزدان سپرده تن و جان خویش بایرانیان گفت پیروزبخت بماناد تا جاودان تاج و تخت همه شهر توران گرفته بدست بایران شما را سرای و نشست ز دلها همه کینه بیرون کنید بمهر اندرین کشور افسون کنید که از ما چنین دردشان دردلست ز خون ریختن گرد کشور گلست همه گنج توران شما را دهم بران گنج دادن سپاهی نهم بکوشید و خوبی بکار آورید چو دیدند سرما بهار آورید من ایرانیانرا یکایک نه دیر کنم یکسر از گنج دینار سیر ز خون ریختن دل بباید کشید سر بیگناهان نباید برید نه مردی بود خیره آشوفتن بزیر اندر آورده را کوفتن ز پوشیده رویان بپیچید روی هرآن کس که پوشیده دارد بکوی ز چیز کسان سر بتابید نیز که دشمن شود دوست از بهر چیز نیاید جهان آفرین را پسند که جوینده بر بیگناهان گزند هرآنکس که جوید همی رای من نباید که ویران کند جای من و دیگر که خوانند بیداد و شوم که ویران کند مهتر آباد بوم ازان پس بلشکر بفرمود شاه گشادن در گنج توران سپاه جز از گنج ویژه رد افراسیاب که کس را نبود اندران دست یاب ببخشید دیگر همه بر سپاه چه گنج سلیح و چه تخت و کلاه ز هر سو پراگنده بی مر سپاه زترکان بیامد بنزدیک شاه همی داد زنهار و بنواختشان بزودی همی کار بر ساختشان سران را ز توران زمین بهر داد بهر نامداری یکی شهر داد بهر کشوری هر که فرمان نبرد ز دست دلیران او جان نبرد شدند آن زمان شاه را چاکران چو پیوسته شد نامهٔ مهتران ز هر سو فرستادگان نزد شاه یکایک سر اندر نهاده براه ابا هدیه و نامهٔ مهتران شده یک بیک شاه را چاکران دبیر نویسنده را پیش خواند سخن هرچ بایست با او براند سرنامه کرد آفرین از نخست بدان کو زمین از بدیها بشست چنان اختر خفته بیدار کرد سر جاودان را نگونسار کرد توانایی و دانش و داد ازوست بگیتی ستم یافته شاد ازوست دگر گفت کز بخت کاموس کی بزرگ و جهاندیده و نیک پی گشاده شد آن گنگ افراسیاب سر بخت او اندر آمد بخواب بیک رزمگاه از نبرده سران سرافراز با گرزهای گران همانا که افگنده شد صد هزار بگلزریون در یکی کارزار وز آن پس برآمد یکی باد سخت که برکند شاداب بیخ درخت بب اندر افتاد چندی سپاه که جستند بر ما یکی دستگاه