شاهنامه — بخش 424 از 993

اگر سربسر تن بکشتن دهیم وگر ایرجی تاج بر سر نهیم برآمد خروش از دو پرده سرای جهان پر شد از نالهٔ کر نای گرفتند ژوپین و خنجر بکف کشیدند لشکر سه فرسنگ صف بکردار دریا شد آن رزمگاه نه خورشید تابنده روشن نه ماه سپاه اندر آمد همی فوج فوج بران سان که برخیزد از باد موج در و دشت گفتی همه خون شدست خور از چرخ گردنده بیرون شدست کسی را نبد بر تن خویش مهر بقیر اندر اندود گفتی سپهر همانگه برآمد یکی تیره باد که هرگز ندارد کسی آن بیاد همی خاک برداشت از رزمگاه بزد بر سر و چشم توران سپاه ز سرها همی ترگها برگرفت بماند اندران شاه ترکان شگفت همه دشت مغز سر و خون گرفت دل سنگ رنگ طبر خون گرفت سواران توران که روز درنگ زبون داشتندی شکار پلنگ ندیدند با چرخ گردان نبرد همی خاک برداشت از دشت مرد چو کیخسرو آن خاک و آن باد دید دل و بخت ایرانیان شاد دید ابا رستم و گیو گودرز و طوس ز پشت سپاه اندر آورد کوس دهاده برآمد ز قلب سپاه ز یک دست رستم ز یک دست شاه شد اندر هوا گرد برسان میغ چه میغی که باران او تیر و تیغ تلی کشته هر جای چون کوه کوه زمین گشته از خون ایشان ستوه هوا گشت چون چادر نیلگون زمین شد بکردار دریای خون ز تیر آسمان شد چو پر عقاب نگه کرد خیره سر افراسیاب بدید آن درفشان درفش بنفش نهان کرد بر قلبگه بر درفش سپه را رده بر کشیده بماند خود و نامداران توران براند زخویشان شایسته مردی هزار بنزدیک او بود در کارزار به بیراه راه بیابان گرفت برنج تن از دشمنان جان گرفت ز لشکر نیا را همی جست شاه بیامد دمان تا بقلب سپاه ز هر سوی پویید و چندی شتافت نشان پی شاه توران نیافت سپه چون نگه کرد در قلبگاه ندیدند جایی درفش سیاه ز شه خواستند آن زمان زینهار فروریختند آلت کارزار چو خسرو چنان دید بنواختشان ز لشکر جدا جایگه ساختشان بفرمود تا تخت زرین نهند بخیمه در آرایش چین نهند می آورد و رامشگران را بخواند ز لشکر فراوان سران را بخواند شبی کرد جشنی که تا روز پاک همی مرده برخاست از تیره خاک چو خورشید بر چرخ بنمود پشت شب تیره شد از نمودن درشت شهنشاه ایران سر و تن بشست یکی جایگاه پرستش بجست کز ایرانیان کس مر او را ندید نه دام و دد آوای ایشان شنید ز شبگرد تا ماه بر چرخ ساج بسر بر نهاد آن دل افروز تاج ستایش همی کرد برکردگار ازان شادمان گردش روزگار فراوان بمالید بر خاک روی برخ بر نهاد از دو دیده دو جوی و زآنجا بیامد سوی تاج و تخت خرامان و شادان دل و نیکبخت از ایرانیان هرک افگنده بود اگر کشته بودند گر زنده بود ازان خاک آورد برداشتند تن دشمنان خوار بگذاشتند همه رزمگه دخمه ها ساختند ازان کشتگان چو بپرداختند ز چیزی که بود اندران رزمگاه ببخشید شاه جهان بر سپاه و زآنجا بشد شاه ببهشت گنگ همه لشکر آباد با ساز جنگ چو آگاهی آمد بماچین و چین ز ترکان وز شاه ایران زمین بپیچید فغفور و خاقان بدرد ز تخت مهی هر کسی یاد کرد وزان یاوریها پشیمان شدند پراندیشه دل سوی درمان شدند همی گفت فغفور کافراسیاب ازین پس نبیند بزرگی بخواب ز لشکر فرستادن و خواسته شود کار ما بی گمان کاسته پشیمانی آمد همه بهر ما کزین کار ویران شود شهر ما