شاهنامه — بخش 425 از 993

ز چین و ختن هدیه ها ساختند بدان کار گنجی بپرداختند فرستاده ای نیک دل را بخواند سخنهای شایسته چندی براند یکی مرد بد نیک دل نیک خواه فرستاد فغفور نزدیک شاه طرایف بچین اندرون آنچ بود ز دینار وز گوهر نابسود بپوزش فرستاد نزدیک شاه فرستادگان برگرفتند راه بزرگان چین بی درنگ آمدند بیک هفته از چین بگنگ آمدند جهاندار پیروز بنواختشان چنانچون ببایست بنشاختشان بپذرفت چیزی که آورده بود طرایف بد و بدره و پرده بود فرستاده را گفت کو را بگوی که خیره بر ما مبر آب روی نباید که نزد تو افراسیاب بیاید شب تیره هنگام خواب فرستاده برگشت و آمد چو باد بفغفور یکسر پیامش بداد چو بشنید فغفور هنگام خواب فرستاد کس نزد افراسیاب که از من ز چین و ختن دور باش ز بد کردن خویش رنجور باش هرآنکس که او گم کند راه خویش بد آید بداندیش را کار پیش چو بشنید افراسیاب این سخن پشیمان شد از کرده های کهن بیفگند نام مهی جان گرفت به بیراه، راه بیابان گرفت چو با درد و با رنج و غم دید روز بیامد دمان تا بکوه اسپروز ز بدخواه روز و شب اندیشه کرد شب روز را دل یکی پیشه کرد بیامد ز چین تا بب زره میان سوده از رنج و بند گره چو نزدیک آن ژرف دریا رسید مر آن را میان و کرانه ندید بدو گفت ملاح کای شهریار بدین ژرف دریا نیابی گذار مرا سالیان هست هفتاد و هشت ندیدم که کشتی بروبر گذشت بدو گفت پر مایه افراسیاب که فرخ کسی کو بمیرد در آب مرا چون بشمشیر دشمن نکشت چنانچون نکشتش نگیرد بمشت بفرمود تا مهتران هر کسی بب اندر آرند کشتی بسی سوی گنگ دژ بادبان برکشید بنیک و بدیها سر اندر کشید چو آن جایگه شد بخفت و بخورد برآسود از روزگار نبرد چنین گفت کایدر بباشیم شاد ز کار گذشته نگیریم یاد چو روشن شود تیره گرن اخترم بکشتی بر آب زره بگذرم ز دشمن بخواهم همان کین خویش درفشان کنم راه و آیین خویش چو کیخسرو آگاه شد زین سخن که کار نو آورد مرد کهن به رستم چنین گفت کافراسیاب سوی گنگ دژ شد ز دریای آب بکردار کرد آنچ با ما بگفت که ما را سپهر بلندست جفت بکشتی بب زره برگذشت همه رنج ما سربسر باد گشت مرا با نیا جز بخنجر سخن نباشد نگردانم این کین کهن بنیروی یزدان پیروزگر ببندم بکین سیاوش کمر همه چین و ماچین سپه گسترم بدریای کیماک بر بگذرم چو گردد مرا راست ماچین و چین بخواهیم باژی ز مکران زمین بب زره بگذرانم سپاه اگر چرخ گردان بود نیک خواه اگر چند جایی درنگ آیدم مگر مرد خونی بچنگ آیدم شما رنج بسیار برداشتید بر و بوم آباد بگذاشتید همین رنج بر خویشتن برنهید ازان به که گیتی بدشمن دهید بماند ز ما نام تا رستخیز بپیروزی و دشمن اندر گریز شدند اندران پهلوانان دژم دهان پر ز باد ابروان پر زخم که دریای با موج و چندین سپاه سر و کار با باد و شش ماه راه که داند که بیرون که آید ز آب بد آمد سپه را ز افراسیاب چو خشکی بود ما بجنگ اندریم بدریا بکام نهنگ اندریم همی گفت هر گونه ای هر کسی بدانگه که گفتارها شد بسی همی گفت رستم که ای مهتران جهان دیده و رنجبرده سران نباید که این رنج بی بر شود به ناز و تن آسانی اندر شود