شاهنامه — بخش 428 از 993

پی او ممان تا نهد بر زمین بتوران و مکران و دریای چین جهان را مگر زو رهایی بود سر بی بهایش بهایی بود اگر داور دادگر یک خدای همی بود خواهد ترا رهنمای که گیتی بشویی ز رنج بدان ز گفتار و کردار نابخردان بداد جهان آفرین شاد باش جهان را یکی تازه بنیاد باش مگر باز بینم تورا شادمان پر از درد گردد دل بدگمان وزین پس جز از پیش یزدان پاک نباشم کزویست امید و باک بدان تا تو پیروز باشی و شاد سرت سبز باد و دلت پر ز داد جهان آفرین رهنمای تو باد همیشه سر تخت جای تو باد نهادند بر نامه بر مهر شاه بر ایوان شه گیو بگزید راه بره بر نبودش بجایی درنگ بنزدیک کیخسرو آمد بگنگ برو آفرین کرد و نامه بداد پیام نیا پیش او کرد یاد ز گفتار او شاد شد شهریار می آورد و رامشگر و میگسار همی خورد پیروز و شادان سه روز چهارم چو بفروخت گیتی فروز سپه را همه ترک و جوشن بداد پیام نیا پیششان کرد یاد مر آن را بگستهم نوذر سپرد یکی لشکری نامبردار و گرد ز گنگ گزین راه چین برگرفت جهان را بشمشیر در بر گرفت نبد روز بیکار و تیره شبان طلایه بروز و بشب پاسبان بدین گونه تا شارستان پدر همی رفت گریان و پر کینه سر همی گرد باغ سیاوش بگشت بجایی که بنهاد خونریز تشت همی گفت کز داور یک خدای بخواهم که باشد مرا رهنمای مگر همچنین خون افراسیاب هم ایدر بریزم بکردار آب و ز آن جایگه شد سوی تخت باز همی گفت با داور پاک راز ز لشکر فرستادگان برگزید که گویند و دانند گفت و شنید فرستاد کس نزد خاقان چین بفغفور و سالار مکران زمین که گر دادگیرید و فرمان کنید ز کردار بد دل پشیمان کنید خورشها فرستید نزد سپاه ببینید ناچار ما را براه کسی کو بتابد ز فرمان من و گر دور باشد ز پیمان من بیاراست باید پسه را برزم هرآنکس که بگریزد از راه بزم فرستاده آمد بهر کشوری بهر جا که بد نامور مهتری غمی گشت فغفور و خاقان چین بزرگان هر کشوری همچنین فرستاده را چند گفتند گرم سخنهای شیرین به آواز نرم که ما شاه را سربسر کهتریم زمین جز بفرمان او نسپریم گذرها که راه دلیران بدست ببینیم تا چند ویران شدست کنیم از سر آباد با خوردنی بباشیم و آریمش آوردنی همی گفت هر کس که بودش خرد که گر بی زیان او بما بگذرد بدرویش بخشیم بسیار چیز نثار و خورشها بسازیم نیز فرستاده را بی کران هدیه داد بیامد بدرگاه پیروز و شاد دگر نامور چون بمکران رسید دل شاه مکران دگرگونه دید بر تخت او رفت و نامه بداد بگفت از پیام آنچ بودش بیاد سبک مر فرستاده را خوار کرد دل انجمن پر ز تیمار کرد بدو گفت با شاه ایران بگوی که نادیده بر ما فزونی مجوی زمانه همه زیر تخت منست جهان روشن از فر بخت منست چو خورشید تابان شود برسپهر نخستین برین بوم تابد بمهر همم دانش و گنج آباد هست بزرگی و مردی و نیروی دست گراز من همی راه جوید رواست که هر جانور بر زمین پادشاست نبندیم اگر بگذری بر تو راه زیانی مکن بر گذر با سپاه ور ایدونک با لشکر آیی بشهر برین پادشاهی ترا نیست بهر نمانم که بر بوم من بگذری وزین مرز جایی به پی بسپری نمانم که مانی تو پیروزگر وگر یابی از اختر نیک بر