شاهنامه — بخش 430 از 993

بقلب اندرون شاه مکران بخست وزآن خستگی جان او هم برست یکی گفت شاها سرش را بریم بدو گفت شاه اندرو ننگریم سر شهریاران نبرد ز تن مگر نیز از تخمهٔ اهرمن برهنه نباید که گردد تنش بران هم نشان خسته در جوشنش یکی دخمه سازید مشک و گلاب چنانچون بود شاه را جای خواب بپوشید رویش بدیبای چین که مرگ بزرگان بود همچنین و زآن انجمن کشته شد ده هزار سواران و گردان خنجرگزار هزار و صد و چل گرفتار شد سر زندگان پر ز تیمار شد ببردند پیلان و آن خواسته سراپرده و گاه آراسته بزرگان ایران توانگر شدند بسی نیز با تخت و افسر شدند ازان پس دلیران پرخاشجوی بتاراج مکران نهادند روی خروش زنان خاست از دشت و شهر چشیدند زان رنج بسیار بهر بدرهای شهر آتش اندر زدند همی آسمان بر زمین برزدند بخستند زیشان فراوان بتیر زن و کودک خرد کردند اسیر چو کم شد ازان انجمن خشم شاه بفرمود تا باز گردد سپاه بفرمود تا اشکش تیز هوش بیارامد از غارت و جنگ و جوش کسی را نماند که زشتی کند وگر با نژندی درشتی کند ازان شهر هر کس که بد پارسا بپوزش بیامد بر پادشا که ما بیگناهیم و بیچاره ایم همیشه برنج ستمکاره ایم گر ایدونک بیند سر بی گناه ببخشد سزاوار باشد ز شاه ازیشان چو بشنید فرخنده شاه بفرمود تا بانگ زد بر سپاه خروشی برآمد ز پرده سرای که ای پهلوانان فرخنده رای ازین پس گر آید ز جایی خروش ز بیدادی و غارت و جنگ و جوش ستمکارگان را کنم به دو نیم کسی کو ندارد ز دادار بیم جهاندار سالی بمکران بماند ز هر جای کشتی گرانرا بخواند چو آمد بهار و زمین گشت سبز همه کوه پر لاله و دشت سبز چراگاه اسبان و جای شکار بیاراست باغ از گل و میوه دار باشکش بفرمود تا با سپاه بمکران بباشد یکی چندگاه نجوید جز از خوبی و راستی نیارد بکار اندرون کاستی و زآن شهر راه بیابان گرفت همه رنجها بر دل آسان گرفت چنان شد بفرمان یزدان پاک که اندر بیابان ندیدند خاک هوا پر ز ابر و زمین پر ز خوید جهانی پر از لاله و شنبلید خورشهای مردم ببردند پیش بگردون بزیر اندرون گاومیش بدشت اندرون سبزه و جای خواب هوا پر ز ابر و زمین پر ز آب چو آمد بنزدیک آب زره گشادند گردان میان از گره همه چاره سازان دریا براه ز چین و زمکران همی برد شاه بخشکی بکرد آنچ بایست کرد چو کشتی بب اندر افگند مرد بفرمود تا توشه برداشتند بیک ساله ره راه بگذاشتند جهاندار نیک اختر و راه جوری برفت از لب آب با آب روی بران بندگی بر نیایش گرفت جهان آفرین را ستایش گرفت همی خواست از کردگار بلند کز آبش بخشکی برد بی گزند همان ساز جنگ و سپاه ورا بزرگان ایران و گاه ورا همی گفت کای کردگار جهان شناسندهٔ آشکار و نهان نگهدار خشکی و دریاتوی خدای ثری و ثریا توی نگه دار جان و سپاه مرا همان تخت و گنج و کلاه مرا پرآشوب دریا ازان گونه بود کزو کس نرستی بدان برشخود بشش ماه کشتی برفتی بب کزو ساختی هر کسی جای خواب بهفتم که نیمی گذشتی ز سال شدی کژ و بی راه باد شمال سر بادبان تیز برگاشتی چو برق درخشنده بگماشتی براهی کشیدیش موج مدد که ملاح خواندش فم الاسد